Toen ik nog in Groningen woonde, sprak ik veel van mijn vrienden meerdere keren per week, zij het terloops. Zelfs al zagen we elkaar niet, dan wist je altijd wel aardig waar de ander mee bezig was. Los daarvan spraken we vaak iets van eens in de twee weken persoonlijk af. Je kon fijn alles zeggen wat je bezig hield en het kostte relatief weinig moeite om jezelf begrijpelijk te maken.
Deze vrienden bestaan nu niet meer. Van mijn Groningse vrienden woon ik ver weg en ik spreek de meesten hooguit één keer per maand. Ik heb er nieuwe vrienden voor teruggekregen, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er ook weinig zijn die ik vaker dan één keer per maand spreek.
Daarnaast zijn ze veel minder één geheel. Ze kennen elkaar niet. Aan de ene kant geeft een soort rust (Groningen voelt soms wel erg incestueus), maar aan de andere kant betekent het dat je niet gemakkelijk kan uitleggen over wat er in je omgeving gebeurt. Omdat ze ook niet via andere mensen of gedeelde ervaringen dingen meekrijgen, hebben ze ook geen idee wat er met jou gebeurt. En jij hebt doorgaans ook geen flauw idee wat er met hen gebeurt.
Als je iets persoonlijks wilt vertellen, ontkom je er niet aan dat je veel tijd kwijt bent aan het schetsen van de context. Na veel moeite heb je misschien wel het gevoel dat je jezelf begrijpelijk hebt gemaakt, maar of iemand werkelijk begrijpt waarom het om draait, weet je niet. Daardoor kunnen ze je ook niet echt van advies voorzien en actief meedenken.
Ik heb daarom de laatste tijd het gevoel dat ik alleen maar vrienden heb die mij niet kennen en die geen idee hebben wat ik meemaak. En daar heb ik wel behoefte aan. Ik ben niet iemand die al de problemen in de wereld alleen oplost. Ik heb voortdurend een luisterend oor nodig en iemand die meedenkt. De laatste tijd kan ik dat bij mijn vrienden steeds minder vinden.
In mijn behoefte aan begrip merk ik dat ik steeds meer verlang naar iemand die wel volledig aandacht voor mij heeft en waar ik ook volledig aandacht voor kan hebben. Kort gezegd ben ik op zoek naar een relatie. Nu heb ik daar eigenlijk altijd al naar gestreefd, maar nu meer dan ooit. Echter, het lijkt wel dat iedere keer als ik iemand ook maar enigszins leuk begin te vinden het al uit elkaar valt, voordat ik ook maar iets geprobeerd heb.
Dat vergroot dan weer mijn frustratie en dan heb ik behoefte om met vrienden af te spreken. Dat geeft dan weinig bevrediging, omdat ik vooral veel tijd kwijt ben om context te schetsen. En zo is een neerwaartse spiraal geboren.
Is hieruit wel een uitweg? Ik denk het wel. Het zou zoiets moeten zijn als 'de vlucht naar binnen'. Als je jezelf niet meer begrijpelijk voor de buitenwereld kan maken, dan kun je altijd heil zoeken in het genieten van de eigen wereld.Je hoeft niet altijd in verbinding met de rest van de wereld te staan. Het is niet uit rancune of misantropie dat je eigen wereld opgebouwd wordt. Ik wil mensen best binnen laten, maar het is geen doel op zich. Misschien is mijn wereld wel te ingewikkeld om algemeen toegankelijk te zijn, Het zij zo.
donderdag 9 juni 2011
maandag 6 juni 2011
Stiksel in sokken
Ik heb van die sokken met van dat stiksel erin bij je tenen. Je kunt ze dragen met het stiksel naar binnen of naar buiten. Vroeger dacht ik er nooit over na en zat het gewoon zoals het zat.
Op een gegeven moment ben ik me gaan realiseren dat het de bedoeling was dat het stiksel naar binnen zit. Zo zien de sokken er egaal uit en dat ziet er mooier uit. Ik ben er toen op gaan letten dat het stiksel wel naar binnen zit.
Ik realiseerde me vandaag dat dat onzin is. Je draagt er schoenen boven. Niemand zit of je het stiksel naar binnen of naar buiten draagt. Het enige merkbare verschil is dat je met je tenen de niet-egale kant voelt. De vraag is echter of je dat wel voelt. Ik heb me voorgenomen vanaf nu een lichte voorkeur te hebben om het stiksel aan de buitenkant te dragen.
Op een gegeven moment ben ik me gaan realiseren dat het de bedoeling was dat het stiksel naar binnen zit. Zo zien de sokken er egaal uit en dat ziet er mooier uit. Ik ben er toen op gaan letten dat het stiksel wel naar binnen zit.
Ik realiseerde me vandaag dat dat onzin is. Je draagt er schoenen boven. Niemand zit of je het stiksel naar binnen of naar buiten draagt. Het enige merkbare verschil is dat je met je tenen de niet-egale kant voelt. De vraag is echter of je dat wel voelt. Ik heb me voorgenomen vanaf nu een lichte voorkeur te hebben om het stiksel aan de buitenkant te dragen.
donderdag 12 mei 2011
Prioriteiten stellen
Zoals jullie allemaal zullen weten, organiseer ik van tijd tot tijd psychologische spellen. Ik vind dat heel leuk om te doen. De lol ervan is op het moment zelf en achteraf. Vooraf is het doorgaans alleen maar ellende. Je probeert mensen bij elkaar te krijgen en bent constant mensen aan het overtuigen hoe leuk ze het zullen vinden als ze eenmaal meedoen. Als het moment dan daar is en mensen doen mee, heb ik eigenlijk nog nooit meegemaakt dat iemand het niet geweldig vond.
Maar toch stribbelen heel veel mensen tegen. Er zijn er ook zat tussen die vooraf onmiddellijk toegeven dat ze het geweldig vinden. Sommigen van hen hebben goede redenen waarom ze écht niet mee kunnen doen. Sommigen wat mindere. Vaak geven die laatsten dan op dat ze volgende keer écht mee zullen doen. Ik wil dan eigenlijk tegen ze zeggen: 'het is kiezen of delen, wie zegt dat er een volgende keer komt?' Sommige mensen denken dat ik het echt voor hen doe. Maar ik ben niet gek. Ik doe het alleen voor zover en zolang ik het zelf leuk vind.
Maar goed, soms komt er inderdaad een volgende keer. En dan benader ik precies dezelfde mensen en die schieten in precies dezelfde verdediging. En de stomste verdediging die ik wel eens hoor is het gebrek aan tijd. Natuurlijk is dat een prima reden om van iets af te zien. Maar als je werkelijk gelooft dat je het echt gaaf gaat vinden, dan maak je tijd voor dit soort dingen. Desnoods ga je niet voor de duizend-en-éénste keer naar een debattoernooi, zeilweekend of bankhangen. Het is kwestie van prioriteiten stellen. Als wat ik organiseer laag op je prioriteitenlijst staat, dan is dat verder prima, maar dat hypocriete gedoe er omheen ben ik wel zat.
Waar ik me nog wel het meeste over verbaas, is over wie het soms gaat. Er zijn zat mensen geweest die serieus met mij wilden praten over het professioneel opzetten van een bedrijfje in psychologische spellen. Als ik dat zou doen, zou dat een enorme commitment zijn. Dan moet je op elkaar kunnen bouwen en vertrouwen. En je moet zeker weten dat de anderen ook dezelfde commitment leveren. Mijn ervaring is dat als je zelf iets nieuws opzet en een andere richting in wilt gaan, zijn ze daar nauwelijks in geïnteresseerd. Je zou verwachten dat als zij serieus zijn, zij daar bij willen zijn, zodat zij wat gedachten over op kunnen doen. Maar de ervaring is dat zij als eerste afhaken.
Mijn nieuwste spel - de strijd om de kroon 2011 - begint over een week. Ik weet dat het fantastisch gaat worden. Ik weet dat iedereen vol enthousiasme gaat zijn. Maar op dit punt, een week van tevoren, terwijl ik me uit de naad werk om de laatste voorbereidingen rond te krijgen, ben ik het gedoe van sommige mensen weer zo ontzettend zat. Het is zo'n ondankbaar hard werk dat ik nu vooral denk: 'ik ga nog keihard het mooiste eruit halen wat erin zit, maar na volgende week is het gebeurd. Ik doe dit nooit en nooit meer'.
Mochten mensen zich nog willen opgeven, kijk op http://destrijd.wordpress.com/
Maar toch stribbelen heel veel mensen tegen. Er zijn er ook zat tussen die vooraf onmiddellijk toegeven dat ze het geweldig vinden. Sommigen van hen hebben goede redenen waarom ze écht niet mee kunnen doen. Sommigen wat mindere. Vaak geven die laatsten dan op dat ze volgende keer écht mee zullen doen. Ik wil dan eigenlijk tegen ze zeggen: 'het is kiezen of delen, wie zegt dat er een volgende keer komt?' Sommige mensen denken dat ik het echt voor hen doe. Maar ik ben niet gek. Ik doe het alleen voor zover en zolang ik het zelf leuk vind.
Maar goed, soms komt er inderdaad een volgende keer. En dan benader ik precies dezelfde mensen en die schieten in precies dezelfde verdediging. En de stomste verdediging die ik wel eens hoor is het gebrek aan tijd. Natuurlijk is dat een prima reden om van iets af te zien. Maar als je werkelijk gelooft dat je het echt gaaf gaat vinden, dan maak je tijd voor dit soort dingen. Desnoods ga je niet voor de duizend-en-éénste keer naar een debattoernooi, zeilweekend of bankhangen. Het is kwestie van prioriteiten stellen. Als wat ik organiseer laag op je prioriteitenlijst staat, dan is dat verder prima, maar dat hypocriete gedoe er omheen ben ik wel zat.
Waar ik me nog wel het meeste over verbaas, is over wie het soms gaat. Er zijn zat mensen geweest die serieus met mij wilden praten over het professioneel opzetten van een bedrijfje in psychologische spellen. Als ik dat zou doen, zou dat een enorme commitment zijn. Dan moet je op elkaar kunnen bouwen en vertrouwen. En je moet zeker weten dat de anderen ook dezelfde commitment leveren. Mijn ervaring is dat als je zelf iets nieuws opzet en een andere richting in wilt gaan, zijn ze daar nauwelijks in geïnteresseerd. Je zou verwachten dat als zij serieus zijn, zij daar bij willen zijn, zodat zij wat gedachten over op kunnen doen. Maar de ervaring is dat zij als eerste afhaken.
Mijn nieuwste spel - de strijd om de kroon 2011 - begint over een week. Ik weet dat het fantastisch gaat worden. Ik weet dat iedereen vol enthousiasme gaat zijn. Maar op dit punt, een week van tevoren, terwijl ik me uit de naad werk om de laatste voorbereidingen rond te krijgen, ben ik het gedoe van sommige mensen weer zo ontzettend zat. Het is zo'n ondankbaar hard werk dat ik nu vooral denk: 'ik ga nog keihard het mooiste eruit halen wat erin zit, maar na volgende week is het gebeurd. Ik doe dit nooit en nooit meer'.
Mochten mensen zich nog willen opgeven, kijk op http://destrijd.wordpress.com/
zondag 1 mei 2011
Functioneel vloeken
Ik ben niet zo conservatief, maar te pas en te onpas vloeken is niet echt iets voor mij. Het moet wel in het geheel passen. Zo was ik niet zo lang geleden een kroeg. Op een gegeven moment schreeuwde de dj 'put your fucking hands up'. Ik begreep niet zo goed wat er 'fucking' aan mijn handen was. Het is een beetje puberaal; het moet op de een of andere manier stoer en rebels zijn of zo. Ik kan me echter weinig dingen voorstellen die zo onrebels zijn als het omhoog houden van je handen, wanneer de dj erom vraagt. Ik hield mijn handen daarom ook maar stug naar beneden, rebels als ik ben.
Het kan echter ook op een andere manier. Je kunt ook functioneel vloeken, zeker in muziek. Maar dan moet het rebelse ook in de muziek zelf al zitten. Neem nu de volgende tekst. Daarin wordt gewoon wel functioneel gevloekt:
Tonight we have a chance to say,
'Yeah, you're right'
We're too extreme,
We're too wild,
We're too out of control.
We're too full of our own shit,
But we have a chance to say,
'Hey, fuck you, you're wrong',
And 'Fuck you, we're right'.
Because you have all made it to the dance,
And, believe me, this is the dance.
Bron: Does It Offend You, Yeah - The Wrestler (album: dontsaywedidntwarnyou)
Het kan echter ook op een andere manier. Je kunt ook functioneel vloeken, zeker in muziek. Maar dan moet het rebelse ook in de muziek zelf al zitten. Neem nu de volgende tekst. Daarin wordt gewoon wel functioneel gevloekt:
Tonight we have a chance to say,
'Yeah, you're right'
We're too extreme,
We're too wild,
We're too out of control.
We're too full of our own shit,
But we have a chance to say,
'Hey, fuck you, you're wrong',
And 'Fuck you, we're right'.
Because you have all made it to the dance,
And, believe me, this is the dance.
Bron: Does It Offend You, Yeah - The Wrestler (album: dontsaywedidntwarnyou)
zondag 17 april 2011
Cholesterol
Mijn moeder vertelde mij laatst dat zij haar cholesterol had laten onderzoeken. Het was te hoog. Nu moet ze allerlei dingen anders doen. Bepaalde dingen niet meer eten, bepaalde dingen juist weer wel, eten anders bereiden.
Ik moest onwillekeurig denken aan een verhaal van Olivier B. Bommel. Er komen plotseling allemaal vreemde mannetjes naar Rommeldam, die van alle inwoners het kukel meten met een soort stethoscoop. Meestal is de uitslag 'min', stellen de mannetjes dan teleurgesteld vast. Dan gaan ze weer weg. Uiteindelijk blijkt dat heel Rommeldam vernietigd zal worden, tenzij er iemand een pluskukel heeft. Burgemeester Dikkerdak roept iedereen op zijn kukel te laten meten, zodat Rommeldam gered zal worden.
Het wordt nooit duidelijk wat een kukel is, maar iedereen accepteert direct het bestaan van het kukel. En het krijgt daardoor realiteitswaarde. Het is wel een mooie metafoor voor terminologie de medische wetenschap. Steeds worden concepten geïntroduceerd, die groots naar de massa worden gecommuniceerd, maar waarvan slechts een paar specialisten de werking begrijpen. Voor de meeste mensen blijft het een black box, als gevolg waarvan zij de werking niet begrijpen, maar die wel tot gevolg heeft dat er allemaal dingen anders moeten.
Ik moest onwillekeurig denken aan een verhaal van Olivier B. Bommel. Er komen plotseling allemaal vreemde mannetjes naar Rommeldam, die van alle inwoners het kukel meten met een soort stethoscoop. Meestal is de uitslag 'min', stellen de mannetjes dan teleurgesteld vast. Dan gaan ze weer weg. Uiteindelijk blijkt dat heel Rommeldam vernietigd zal worden, tenzij er iemand een pluskukel heeft. Burgemeester Dikkerdak roept iedereen op zijn kukel te laten meten, zodat Rommeldam gered zal worden.
Het wordt nooit duidelijk wat een kukel is, maar iedereen accepteert direct het bestaan van het kukel. En het krijgt daardoor realiteitswaarde. Het is wel een mooie metafoor voor terminologie de medische wetenschap. Steeds worden concepten geïntroduceerd, die groots naar de massa worden gecommuniceerd, maar waarvan slechts een paar specialisten de werking begrijpen. Voor de meeste mensen blijft het een black box, als gevolg waarvan zij de werking niet begrijpen, maar die wel tot gevolg heeft dat er allemaal dingen anders moeten.
zondag 10 april 2011
Een danskroeg
Ik was laatst een avond stappen in een echte danskroeg. Je weet wel, zo'n kroeg die tot laat open is, allerhande muziek draait en die zich vooral richt op studenten en andere mensen in die leeftijdscategorie. Laten we de kroeg voor het gemak 'de Beurs' noemen.
Ik kom niet zo vaak in dat soort tenten, maar terwijl ik daar stond, had ik het eigenlijk prima naar mijn zin. Het was zo'n tent waar de dj's constant muziek onderbreken door dingen in de microfoon te schreeuwen. Dingen zoals 'de volgende is speciaal voor Cindy, want Cindy is vandaag jarig'. Maar ook dingen als: 'Nu wil ik dat iedereen uit zijn dak gaat, ga helemaal los en als je op de bar wil dansen, dat mag gewoon.' Wij maakten van de gelegenheid gebruik om op de tafel te klimmen. Binnen twee tellen hadden wij een uitsmijter bij ons die ons vroeg wat we eigenlijk aan het doen waren.
Het is een soort patroon. Er werd bijvoorbeeld ook 'Hot In Here' gedraaid. Toen iemand daadwerkelijk zijn shirt uitdeed, werd hij tot de orde geroepen. Je moet wat de dj's en de muziek zeggen vooral letterlijk nemen. Het is allemaal 'bij wijze van spreken'. Bij wijze van spreken mag je op de bar dansen, bij wijze van spreken mag je je kleren uitdoen. Letterlijk mag dat natuurlijk niet.
Daarnaast kan het ook andersom. Toen Nirvana - Smells Like Teen Spirit werd gedraaid, zongen mensen vol enthousiasme 'Here we are now, entertain us'. De cynische dubbele laag ontging het publiek totaal. Hier wordt de tekst juist wel enkel en alleen letterlijk geïnterpreteerd.
De Beurs is het soort kroeg waarin nummers zelden langer dan 2 minuten duren. Eén keer couplet en referein is meestal wel genoeg. Ook wordt er niet te lang binnen een genre gebleven. Dit zorgt ervoor dat de muziek nogal snel wisselt. Van house naar Nederlandstalig, van rock naar hip-hop. Het is een soort catch-all strategie. Zo zorgen de dj's ervoor dat alle verschillende groepen mensen in elk kwartier wel iets horen wat ze bevalt. Ook wel iets wat ze niet bevalt, maar dan heb je nog een half biertje in je hand, dus je zult niet terstond weggaan. Als het biertje op is, is er grote kans dat er weer een nummer tussendoor gekomen dat je weer wat enthousiaster heeft gemaakt. Dus blijf je nog even.
De Beurs is er dan ook niet op gericht om mensen heel enthousiast te maken. Ze richten zich er enkel op om zoveel mogelijk mensen net enthousiast genoeg te maken dat ze niet vertrekken en nog meer bier drinken. Ik vind dat jammer. Ik houd er meer van als een kroeg een keuze maakt en die verder uitdiept. Niet iedereen wordt daar misschien gelukkig van, maar de mensen die blijven zijn dan wel gelijk bijzonder blij.
Jammer genoeg geldt dit patroon niet alleen voor de muziek. Het publiek heeft dezelfde strategie schaamteloos gekopieerd. Iedereen kleedt zich nietszeggend en als onderdeel van de massa. De strategie lijkt vooral gebaseerd op de (negatieve) wil geen aanstoot te willen geven. Hij is bijvoorbeeld niet op gegrond om de wil positieve wil om punten te scoren. Maar in een danskroeg zijn de regels nou eenmaal anders. Ik stel mij zo voor dat er genoeg kerels rondlopen daar die een of ander meisje willen scoren. Dat doe je blijkbaar niet door een goede match te hebben, maar enkel door het juiste moment af te wachten. Als dat moment komt, kun je maar beter zo min mogelijk potentiële dealbreakers hebben. Dus kleed je je zoals ieder ander.
Dat is toch een beetje jammer. Het is in ieder geval niet helemaal mijn stijl. Maar goed, ieder zijn ding. En op zijn tijd is het best grappig om tussen zulke gezelschappen aan mensen te lopen.
Ik kom niet zo vaak in dat soort tenten, maar terwijl ik daar stond, had ik het eigenlijk prima naar mijn zin. Het was zo'n tent waar de dj's constant muziek onderbreken door dingen in de microfoon te schreeuwen. Dingen zoals 'de volgende is speciaal voor Cindy, want Cindy is vandaag jarig'. Maar ook dingen als: 'Nu wil ik dat iedereen uit zijn dak gaat, ga helemaal los en als je op de bar wil dansen, dat mag gewoon.' Wij maakten van de gelegenheid gebruik om op de tafel te klimmen. Binnen twee tellen hadden wij een uitsmijter bij ons die ons vroeg wat we eigenlijk aan het doen waren.
Het is een soort patroon. Er werd bijvoorbeeld ook 'Hot In Here' gedraaid. Toen iemand daadwerkelijk zijn shirt uitdeed, werd hij tot de orde geroepen. Je moet wat de dj's en de muziek zeggen vooral letterlijk nemen. Het is allemaal 'bij wijze van spreken'. Bij wijze van spreken mag je op de bar dansen, bij wijze van spreken mag je je kleren uitdoen. Letterlijk mag dat natuurlijk niet.
Daarnaast kan het ook andersom. Toen Nirvana - Smells Like Teen Spirit werd gedraaid, zongen mensen vol enthousiasme 'Here we are now, entertain us'. De cynische dubbele laag ontging het publiek totaal. Hier wordt de tekst juist wel enkel en alleen letterlijk geïnterpreteerd.
De Beurs is het soort kroeg waarin nummers zelden langer dan 2 minuten duren. Eén keer couplet en referein is meestal wel genoeg. Ook wordt er niet te lang binnen een genre gebleven. Dit zorgt ervoor dat de muziek nogal snel wisselt. Van house naar Nederlandstalig, van rock naar hip-hop. Het is een soort catch-all strategie. Zo zorgen de dj's ervoor dat alle verschillende groepen mensen in elk kwartier wel iets horen wat ze bevalt. Ook wel iets wat ze niet bevalt, maar dan heb je nog een half biertje in je hand, dus je zult niet terstond weggaan. Als het biertje op is, is er grote kans dat er weer een nummer tussendoor gekomen dat je weer wat enthousiaster heeft gemaakt. Dus blijf je nog even.
De Beurs is er dan ook niet op gericht om mensen heel enthousiast te maken. Ze richten zich er enkel op om zoveel mogelijk mensen net enthousiast genoeg te maken dat ze niet vertrekken en nog meer bier drinken. Ik vind dat jammer. Ik houd er meer van als een kroeg een keuze maakt en die verder uitdiept. Niet iedereen wordt daar misschien gelukkig van, maar de mensen die blijven zijn dan wel gelijk bijzonder blij.
Jammer genoeg geldt dit patroon niet alleen voor de muziek. Het publiek heeft dezelfde strategie schaamteloos gekopieerd. Iedereen kleedt zich nietszeggend en als onderdeel van de massa. De strategie lijkt vooral gebaseerd op de (negatieve) wil geen aanstoot te willen geven. Hij is bijvoorbeeld niet op gegrond om de wil positieve wil om punten te scoren. Maar in een danskroeg zijn de regels nou eenmaal anders. Ik stel mij zo voor dat er genoeg kerels rondlopen daar die een of ander meisje willen scoren. Dat doe je blijkbaar niet door een goede match te hebben, maar enkel door het juiste moment af te wachten. Als dat moment komt, kun je maar beter zo min mogelijk potentiële dealbreakers hebben. Dus kleed je je zoals ieder ander.
Dat is toch een beetje jammer. Het is in ieder geval niet helemaal mijn stijl. Maar goed, ieder zijn ding. En op zijn tijd is het best grappig om tussen zulke gezelschappen aan mensen te lopen.
vrijdag 1 april 2011
Smartphones
Een half jaar geleden liep mijn telefoonabonnement af. Mijn oude telefoon - een Sony Ericsson - was na 3,5 jaar trouwe dienst toch echt op het eind van zijn Latijn en dus moest ik maar gelijk een nieuwe telefoon bij mijn abonnement aanschaffen. Omdat ik het voor het geld echt niet meer hoefde te laten, ben ik maar overgestapt op een smartphone. Gezien op mijn goede ervaringen met Sony Ericsson ben ik maar naar die smartphone overgestapt.
Nou, dat heb ik geweten. Sowieso hebben smartphones de terechte reputatie dat hun batterij zeer snel opgaat. Daarnaast is een touchscreen gewoon ronduit kut. Of in ieder geval het touchscreen van Sony Ericsson. Je tikt vaak de verkeerde letter aan en - nog irritanter - hij blijft vaak hangen. Dan toets je bijvoorbeeld een 'a' en dan denkt hij dat je die toets ingedrukt houdt. Vervolgens laat hij je kiezen tussen een 'á', een 'à', een 'ä' en nog een aantal rare 'a's. Dat doet hij overigens niet alleen bij de klinkers, maar ook bij alle mogelijke medeklinkers. Inclusief ringel-s-en en Poolse l-en (want die gebruik ik inderdaad best vaak). Omdat de gewone 'a', 's' of 'l' (of andere letter) er niet tussen staat, kies je maar iets willekeurigs en vervolgens druk je op 'backspace'. Die toets blijft ook weer hangen, vervolgens is je gehele sms verwijderd en mag je opnieuw beginnen met typen.
Al een tijdje geleden heb ik besloten dat ik zo snel mogelijk van mijn telefoon af moest. Ik zit natuurlijk wel 2 jaar vast aan het abonnement van T-mobile (zo gemeen zijn ze dan wel weer), dus ik zal met grote extra kosten iets simlocksvrij moeten kopen. Maar toen ik vandaag het bovenstaande probleem voor de derde keer op een dag had (zonder één sms succesvol te verzenden), besloot ik er maar wat meer vaart achter te zetten. Ik zocht op internet (niet op mijn telefoon, want dat schiet niet op) hoeveel simlockvrije telefoons kostten en wat smartphones waren die wél goed werken (itt mijn Sony Ericsson).
Ik was echter laat thuis en had nog niet gegeten. Voor de verandering besloot ik maar eens eten te laten bezorgen. Ik kwam in een keuzemenu, waarin ik eerst mijn postcode moest intoetsen. Nou is het andere grote nadeel van mijn telefoon dat hij echt godsgruwelijk traag is. Dus ik wil het toetsenbord openen (zodat ik mijn postcode in kan toetsen) en hij gaat beginnen met laden. Dat laden duurt meer dan 5 seconden, dus gaat het beeldscherm weer in de slaapstand. Vervolgens moet ik mijn telefoon hier vanaf halen. Tegen die tijd begint het spelletje weer van vooraf aan. Na ongeveer 2 minuten niets intoetsen, kwam ik automatisch bij de centrale. Deze bleek in Amsterdam te zitten en geen bestellingen in Utrecht te kunnen regelen. Ik had geen andere keuze dan op te hangen en opnieuw te proberen.
Ik heb mijn telefoon opengehaald, sim-kaart eruitgehaald en hem in mijn 4 jaar oude telefoon met trouwe staat van dienst gestopt. Binnen 1 minuut had ik een bestelling geplaatst. Wat is het toch heerlijk als apparatuur gewoon wél doet, wat je ervan verwacht. Of ik een nieuwe simlockvrije smartphone ga aanschaffen, weet ik nog niet, maar in de tussentijd doe ik het nog gewoon even met mijn oeroude telefoon.
Nou, dat heb ik geweten. Sowieso hebben smartphones de terechte reputatie dat hun batterij zeer snel opgaat. Daarnaast is een touchscreen gewoon ronduit kut. Of in ieder geval het touchscreen van Sony Ericsson. Je tikt vaak de verkeerde letter aan en - nog irritanter - hij blijft vaak hangen. Dan toets je bijvoorbeeld een 'a' en dan denkt hij dat je die toets ingedrukt houdt. Vervolgens laat hij je kiezen tussen een 'á', een 'à', een 'ä' en nog een aantal rare 'a's. Dat doet hij overigens niet alleen bij de klinkers, maar ook bij alle mogelijke medeklinkers. Inclusief ringel-s-en en Poolse l-en (want die gebruik ik inderdaad best vaak). Omdat de gewone 'a', 's' of 'l' (of andere letter) er niet tussen staat, kies je maar iets willekeurigs en vervolgens druk je op 'backspace'. Die toets blijft ook weer hangen, vervolgens is je gehele sms verwijderd en mag je opnieuw beginnen met typen.
Al een tijdje geleden heb ik besloten dat ik zo snel mogelijk van mijn telefoon af moest. Ik zit natuurlijk wel 2 jaar vast aan het abonnement van T-mobile (zo gemeen zijn ze dan wel weer), dus ik zal met grote extra kosten iets simlocksvrij moeten kopen. Maar toen ik vandaag het bovenstaande probleem voor de derde keer op een dag had (zonder één sms succesvol te verzenden), besloot ik er maar wat meer vaart achter te zetten. Ik zocht op internet (niet op mijn telefoon, want dat schiet niet op) hoeveel simlockvrije telefoons kostten en wat smartphones waren die wél goed werken (itt mijn Sony Ericsson).
Ik was echter laat thuis en had nog niet gegeten. Voor de verandering besloot ik maar eens eten te laten bezorgen. Ik kwam in een keuzemenu, waarin ik eerst mijn postcode moest intoetsen. Nou is het andere grote nadeel van mijn telefoon dat hij echt godsgruwelijk traag is. Dus ik wil het toetsenbord openen (zodat ik mijn postcode in kan toetsen) en hij gaat beginnen met laden. Dat laden duurt meer dan 5 seconden, dus gaat het beeldscherm weer in de slaapstand. Vervolgens moet ik mijn telefoon hier vanaf halen. Tegen die tijd begint het spelletje weer van vooraf aan. Na ongeveer 2 minuten niets intoetsen, kwam ik automatisch bij de centrale. Deze bleek in Amsterdam te zitten en geen bestellingen in Utrecht te kunnen regelen. Ik had geen andere keuze dan op te hangen en opnieuw te proberen.
Ik heb mijn telefoon opengehaald, sim-kaart eruitgehaald en hem in mijn 4 jaar oude telefoon met trouwe staat van dienst gestopt. Binnen 1 minuut had ik een bestelling geplaatst. Wat is het toch heerlijk als apparatuur gewoon wél doet, wat je ervan verwacht. Of ik een nieuwe simlockvrije smartphone ga aanschaffen, weet ik nog niet, maar in de tussentijd doe ik het nog gewoon even met mijn oeroude telefoon.
Abonneren op:
Posts (Atom)
