Ik ben niet zo conservatief, maar te pas en te onpas vloeken is niet echt iets voor mij. Het moet wel in het geheel passen. Zo was ik niet zo lang geleden een kroeg. Op een gegeven moment schreeuwde de dj 'put your fucking hands up'. Ik begreep niet zo goed wat er 'fucking' aan mijn handen was. Het is een beetje puberaal; het moet op de een of andere manier stoer en rebels zijn of zo. Ik kan me echter weinig dingen voorstellen die zo onrebels zijn als het omhoog houden van je handen, wanneer de dj erom vraagt. Ik hield mijn handen daarom ook maar stug naar beneden, rebels als ik ben.
Het kan echter ook op een andere manier. Je kunt ook functioneel vloeken, zeker in muziek. Maar dan moet het rebelse ook in de muziek zelf al zitten. Neem nu de volgende tekst. Daarin wordt gewoon wel functioneel gevloekt:
Tonight we have a chance to say,
'Yeah, you're right'
We're too extreme,
We're too wild,
We're too out of control.
We're too full of our own shit,
But we have a chance to say,
'Hey, fuck you, you're wrong',
And 'Fuck you, we're right'.
Because you have all made it to the dance,
And, believe me, this is the dance.
Bron: Does It Offend You, Yeah - The Wrestler (album: dontsaywedidntwarnyou)
zondag 1 mei 2011
zondag 17 april 2011
Cholesterol
Mijn moeder vertelde mij laatst dat zij haar cholesterol had laten onderzoeken. Het was te hoog. Nu moet ze allerlei dingen anders doen. Bepaalde dingen niet meer eten, bepaalde dingen juist weer wel, eten anders bereiden.
Ik moest onwillekeurig denken aan een verhaal van Olivier B. Bommel. Er komen plotseling allemaal vreemde mannetjes naar Rommeldam, die van alle inwoners het kukel meten met een soort stethoscoop. Meestal is de uitslag 'min', stellen de mannetjes dan teleurgesteld vast. Dan gaan ze weer weg. Uiteindelijk blijkt dat heel Rommeldam vernietigd zal worden, tenzij er iemand een pluskukel heeft. Burgemeester Dikkerdak roept iedereen op zijn kukel te laten meten, zodat Rommeldam gered zal worden.
Het wordt nooit duidelijk wat een kukel is, maar iedereen accepteert direct het bestaan van het kukel. En het krijgt daardoor realiteitswaarde. Het is wel een mooie metafoor voor terminologie de medische wetenschap. Steeds worden concepten geïntroduceerd, die groots naar de massa worden gecommuniceerd, maar waarvan slechts een paar specialisten de werking begrijpen. Voor de meeste mensen blijft het een black box, als gevolg waarvan zij de werking niet begrijpen, maar die wel tot gevolg heeft dat er allemaal dingen anders moeten.
Ik moest onwillekeurig denken aan een verhaal van Olivier B. Bommel. Er komen plotseling allemaal vreemde mannetjes naar Rommeldam, die van alle inwoners het kukel meten met een soort stethoscoop. Meestal is de uitslag 'min', stellen de mannetjes dan teleurgesteld vast. Dan gaan ze weer weg. Uiteindelijk blijkt dat heel Rommeldam vernietigd zal worden, tenzij er iemand een pluskukel heeft. Burgemeester Dikkerdak roept iedereen op zijn kukel te laten meten, zodat Rommeldam gered zal worden.
Het wordt nooit duidelijk wat een kukel is, maar iedereen accepteert direct het bestaan van het kukel. En het krijgt daardoor realiteitswaarde. Het is wel een mooie metafoor voor terminologie de medische wetenschap. Steeds worden concepten geïntroduceerd, die groots naar de massa worden gecommuniceerd, maar waarvan slechts een paar specialisten de werking begrijpen. Voor de meeste mensen blijft het een black box, als gevolg waarvan zij de werking niet begrijpen, maar die wel tot gevolg heeft dat er allemaal dingen anders moeten.
zondag 10 april 2011
Een danskroeg
Ik was laatst een avond stappen in een echte danskroeg. Je weet wel, zo'n kroeg die tot laat open is, allerhande muziek draait en die zich vooral richt op studenten en andere mensen in die leeftijdscategorie. Laten we de kroeg voor het gemak 'de Beurs' noemen.
Ik kom niet zo vaak in dat soort tenten, maar terwijl ik daar stond, had ik het eigenlijk prima naar mijn zin. Het was zo'n tent waar de dj's constant muziek onderbreken door dingen in de microfoon te schreeuwen. Dingen zoals 'de volgende is speciaal voor Cindy, want Cindy is vandaag jarig'. Maar ook dingen als: 'Nu wil ik dat iedereen uit zijn dak gaat, ga helemaal los en als je op de bar wil dansen, dat mag gewoon.' Wij maakten van de gelegenheid gebruik om op de tafel te klimmen. Binnen twee tellen hadden wij een uitsmijter bij ons die ons vroeg wat we eigenlijk aan het doen waren.
Het is een soort patroon. Er werd bijvoorbeeld ook 'Hot In Here' gedraaid. Toen iemand daadwerkelijk zijn shirt uitdeed, werd hij tot de orde geroepen. Je moet wat de dj's en de muziek zeggen vooral letterlijk nemen. Het is allemaal 'bij wijze van spreken'. Bij wijze van spreken mag je op de bar dansen, bij wijze van spreken mag je je kleren uitdoen. Letterlijk mag dat natuurlijk niet.
Daarnaast kan het ook andersom. Toen Nirvana - Smells Like Teen Spirit werd gedraaid, zongen mensen vol enthousiasme 'Here we are now, entertain us'. De cynische dubbele laag ontging het publiek totaal. Hier wordt de tekst juist wel enkel en alleen letterlijk geïnterpreteerd.
De Beurs is het soort kroeg waarin nummers zelden langer dan 2 minuten duren. Eén keer couplet en referein is meestal wel genoeg. Ook wordt er niet te lang binnen een genre gebleven. Dit zorgt ervoor dat de muziek nogal snel wisselt. Van house naar Nederlandstalig, van rock naar hip-hop. Het is een soort catch-all strategie. Zo zorgen de dj's ervoor dat alle verschillende groepen mensen in elk kwartier wel iets horen wat ze bevalt. Ook wel iets wat ze niet bevalt, maar dan heb je nog een half biertje in je hand, dus je zult niet terstond weggaan. Als het biertje op is, is er grote kans dat er weer een nummer tussendoor gekomen dat je weer wat enthousiaster heeft gemaakt. Dus blijf je nog even.
De Beurs is er dan ook niet op gericht om mensen heel enthousiast te maken. Ze richten zich er enkel op om zoveel mogelijk mensen net enthousiast genoeg te maken dat ze niet vertrekken en nog meer bier drinken. Ik vind dat jammer. Ik houd er meer van als een kroeg een keuze maakt en die verder uitdiept. Niet iedereen wordt daar misschien gelukkig van, maar de mensen die blijven zijn dan wel gelijk bijzonder blij.
Jammer genoeg geldt dit patroon niet alleen voor de muziek. Het publiek heeft dezelfde strategie schaamteloos gekopieerd. Iedereen kleedt zich nietszeggend en als onderdeel van de massa. De strategie lijkt vooral gebaseerd op de (negatieve) wil geen aanstoot te willen geven. Hij is bijvoorbeeld niet op gegrond om de wil positieve wil om punten te scoren. Maar in een danskroeg zijn de regels nou eenmaal anders. Ik stel mij zo voor dat er genoeg kerels rondlopen daar die een of ander meisje willen scoren. Dat doe je blijkbaar niet door een goede match te hebben, maar enkel door het juiste moment af te wachten. Als dat moment komt, kun je maar beter zo min mogelijk potentiële dealbreakers hebben. Dus kleed je je zoals ieder ander.
Dat is toch een beetje jammer. Het is in ieder geval niet helemaal mijn stijl. Maar goed, ieder zijn ding. En op zijn tijd is het best grappig om tussen zulke gezelschappen aan mensen te lopen.
Ik kom niet zo vaak in dat soort tenten, maar terwijl ik daar stond, had ik het eigenlijk prima naar mijn zin. Het was zo'n tent waar de dj's constant muziek onderbreken door dingen in de microfoon te schreeuwen. Dingen zoals 'de volgende is speciaal voor Cindy, want Cindy is vandaag jarig'. Maar ook dingen als: 'Nu wil ik dat iedereen uit zijn dak gaat, ga helemaal los en als je op de bar wil dansen, dat mag gewoon.' Wij maakten van de gelegenheid gebruik om op de tafel te klimmen. Binnen twee tellen hadden wij een uitsmijter bij ons die ons vroeg wat we eigenlijk aan het doen waren.
Het is een soort patroon. Er werd bijvoorbeeld ook 'Hot In Here' gedraaid. Toen iemand daadwerkelijk zijn shirt uitdeed, werd hij tot de orde geroepen. Je moet wat de dj's en de muziek zeggen vooral letterlijk nemen. Het is allemaal 'bij wijze van spreken'. Bij wijze van spreken mag je op de bar dansen, bij wijze van spreken mag je je kleren uitdoen. Letterlijk mag dat natuurlijk niet.
Daarnaast kan het ook andersom. Toen Nirvana - Smells Like Teen Spirit werd gedraaid, zongen mensen vol enthousiasme 'Here we are now, entertain us'. De cynische dubbele laag ontging het publiek totaal. Hier wordt de tekst juist wel enkel en alleen letterlijk geïnterpreteerd.
De Beurs is het soort kroeg waarin nummers zelden langer dan 2 minuten duren. Eén keer couplet en referein is meestal wel genoeg. Ook wordt er niet te lang binnen een genre gebleven. Dit zorgt ervoor dat de muziek nogal snel wisselt. Van house naar Nederlandstalig, van rock naar hip-hop. Het is een soort catch-all strategie. Zo zorgen de dj's ervoor dat alle verschillende groepen mensen in elk kwartier wel iets horen wat ze bevalt. Ook wel iets wat ze niet bevalt, maar dan heb je nog een half biertje in je hand, dus je zult niet terstond weggaan. Als het biertje op is, is er grote kans dat er weer een nummer tussendoor gekomen dat je weer wat enthousiaster heeft gemaakt. Dus blijf je nog even.
De Beurs is er dan ook niet op gericht om mensen heel enthousiast te maken. Ze richten zich er enkel op om zoveel mogelijk mensen net enthousiast genoeg te maken dat ze niet vertrekken en nog meer bier drinken. Ik vind dat jammer. Ik houd er meer van als een kroeg een keuze maakt en die verder uitdiept. Niet iedereen wordt daar misschien gelukkig van, maar de mensen die blijven zijn dan wel gelijk bijzonder blij.
Jammer genoeg geldt dit patroon niet alleen voor de muziek. Het publiek heeft dezelfde strategie schaamteloos gekopieerd. Iedereen kleedt zich nietszeggend en als onderdeel van de massa. De strategie lijkt vooral gebaseerd op de (negatieve) wil geen aanstoot te willen geven. Hij is bijvoorbeeld niet op gegrond om de wil positieve wil om punten te scoren. Maar in een danskroeg zijn de regels nou eenmaal anders. Ik stel mij zo voor dat er genoeg kerels rondlopen daar die een of ander meisje willen scoren. Dat doe je blijkbaar niet door een goede match te hebben, maar enkel door het juiste moment af te wachten. Als dat moment komt, kun je maar beter zo min mogelijk potentiële dealbreakers hebben. Dus kleed je je zoals ieder ander.
Dat is toch een beetje jammer. Het is in ieder geval niet helemaal mijn stijl. Maar goed, ieder zijn ding. En op zijn tijd is het best grappig om tussen zulke gezelschappen aan mensen te lopen.
vrijdag 1 april 2011
Smartphones
Een half jaar geleden liep mijn telefoonabonnement af. Mijn oude telefoon - een Sony Ericsson - was na 3,5 jaar trouwe dienst toch echt op het eind van zijn Latijn en dus moest ik maar gelijk een nieuwe telefoon bij mijn abonnement aanschaffen. Omdat ik het voor het geld echt niet meer hoefde te laten, ben ik maar overgestapt op een smartphone. Gezien op mijn goede ervaringen met Sony Ericsson ben ik maar naar die smartphone overgestapt.
Nou, dat heb ik geweten. Sowieso hebben smartphones de terechte reputatie dat hun batterij zeer snel opgaat. Daarnaast is een touchscreen gewoon ronduit kut. Of in ieder geval het touchscreen van Sony Ericsson. Je tikt vaak de verkeerde letter aan en - nog irritanter - hij blijft vaak hangen. Dan toets je bijvoorbeeld een 'a' en dan denkt hij dat je die toets ingedrukt houdt. Vervolgens laat hij je kiezen tussen een 'á', een 'à', een 'ä' en nog een aantal rare 'a's. Dat doet hij overigens niet alleen bij de klinkers, maar ook bij alle mogelijke medeklinkers. Inclusief ringel-s-en en Poolse l-en (want die gebruik ik inderdaad best vaak). Omdat de gewone 'a', 's' of 'l' (of andere letter) er niet tussen staat, kies je maar iets willekeurigs en vervolgens druk je op 'backspace'. Die toets blijft ook weer hangen, vervolgens is je gehele sms verwijderd en mag je opnieuw beginnen met typen.
Al een tijdje geleden heb ik besloten dat ik zo snel mogelijk van mijn telefoon af moest. Ik zit natuurlijk wel 2 jaar vast aan het abonnement van T-mobile (zo gemeen zijn ze dan wel weer), dus ik zal met grote extra kosten iets simlocksvrij moeten kopen. Maar toen ik vandaag het bovenstaande probleem voor de derde keer op een dag had (zonder één sms succesvol te verzenden), besloot ik er maar wat meer vaart achter te zetten. Ik zocht op internet (niet op mijn telefoon, want dat schiet niet op) hoeveel simlockvrije telefoons kostten en wat smartphones waren die wél goed werken (itt mijn Sony Ericsson).
Ik was echter laat thuis en had nog niet gegeten. Voor de verandering besloot ik maar eens eten te laten bezorgen. Ik kwam in een keuzemenu, waarin ik eerst mijn postcode moest intoetsen. Nou is het andere grote nadeel van mijn telefoon dat hij echt godsgruwelijk traag is. Dus ik wil het toetsenbord openen (zodat ik mijn postcode in kan toetsen) en hij gaat beginnen met laden. Dat laden duurt meer dan 5 seconden, dus gaat het beeldscherm weer in de slaapstand. Vervolgens moet ik mijn telefoon hier vanaf halen. Tegen die tijd begint het spelletje weer van vooraf aan. Na ongeveer 2 minuten niets intoetsen, kwam ik automatisch bij de centrale. Deze bleek in Amsterdam te zitten en geen bestellingen in Utrecht te kunnen regelen. Ik had geen andere keuze dan op te hangen en opnieuw te proberen.
Ik heb mijn telefoon opengehaald, sim-kaart eruitgehaald en hem in mijn 4 jaar oude telefoon met trouwe staat van dienst gestopt. Binnen 1 minuut had ik een bestelling geplaatst. Wat is het toch heerlijk als apparatuur gewoon wél doet, wat je ervan verwacht. Of ik een nieuwe simlockvrije smartphone ga aanschaffen, weet ik nog niet, maar in de tussentijd doe ik het nog gewoon even met mijn oeroude telefoon.
Nou, dat heb ik geweten. Sowieso hebben smartphones de terechte reputatie dat hun batterij zeer snel opgaat. Daarnaast is een touchscreen gewoon ronduit kut. Of in ieder geval het touchscreen van Sony Ericsson. Je tikt vaak de verkeerde letter aan en - nog irritanter - hij blijft vaak hangen. Dan toets je bijvoorbeeld een 'a' en dan denkt hij dat je die toets ingedrukt houdt. Vervolgens laat hij je kiezen tussen een 'á', een 'à', een 'ä' en nog een aantal rare 'a's. Dat doet hij overigens niet alleen bij de klinkers, maar ook bij alle mogelijke medeklinkers. Inclusief ringel-s-en en Poolse l-en (want die gebruik ik inderdaad best vaak). Omdat de gewone 'a', 's' of 'l' (of andere letter) er niet tussen staat, kies je maar iets willekeurigs en vervolgens druk je op 'backspace'. Die toets blijft ook weer hangen, vervolgens is je gehele sms verwijderd en mag je opnieuw beginnen met typen.
Al een tijdje geleden heb ik besloten dat ik zo snel mogelijk van mijn telefoon af moest. Ik zit natuurlijk wel 2 jaar vast aan het abonnement van T-mobile (zo gemeen zijn ze dan wel weer), dus ik zal met grote extra kosten iets simlocksvrij moeten kopen. Maar toen ik vandaag het bovenstaande probleem voor de derde keer op een dag had (zonder één sms succesvol te verzenden), besloot ik er maar wat meer vaart achter te zetten. Ik zocht op internet (niet op mijn telefoon, want dat schiet niet op) hoeveel simlockvrije telefoons kostten en wat smartphones waren die wél goed werken (itt mijn Sony Ericsson).
Ik was echter laat thuis en had nog niet gegeten. Voor de verandering besloot ik maar eens eten te laten bezorgen. Ik kwam in een keuzemenu, waarin ik eerst mijn postcode moest intoetsen. Nou is het andere grote nadeel van mijn telefoon dat hij echt godsgruwelijk traag is. Dus ik wil het toetsenbord openen (zodat ik mijn postcode in kan toetsen) en hij gaat beginnen met laden. Dat laden duurt meer dan 5 seconden, dus gaat het beeldscherm weer in de slaapstand. Vervolgens moet ik mijn telefoon hier vanaf halen. Tegen die tijd begint het spelletje weer van vooraf aan. Na ongeveer 2 minuten niets intoetsen, kwam ik automatisch bij de centrale. Deze bleek in Amsterdam te zitten en geen bestellingen in Utrecht te kunnen regelen. Ik had geen andere keuze dan op te hangen en opnieuw te proberen.
Ik heb mijn telefoon opengehaald, sim-kaart eruitgehaald en hem in mijn 4 jaar oude telefoon met trouwe staat van dienst gestopt. Binnen 1 minuut had ik een bestelling geplaatst. Wat is het toch heerlijk als apparatuur gewoon wél doet, wat je ervan verwacht. Of ik een nieuwe simlockvrije smartphone ga aanschaffen, weet ik nog niet, maar in de tussentijd doe ik het nog gewoon even met mijn oeroude telefoon.
zondag 27 maart 2011
It takes 2 to salsa
Ik heb lange tijd overwogen om salsadanslessen te gaan volgen. Het probleem was altijd dat ik als vrijgezel geen natuurlijke salsadanspartner heb. Daarnaast wonen veel van mijn vriendinnen niet in dezelfde stad, dus ben ik op mezelf aangewezen. Laatst sprak ik iemand dat dit allemaal geen probleem was. Je kon prima je alleen opgeven voor een salsadanscursus. Mensen wisselen toch constant door tijdens het dansen.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Sindsdien dans ik elke zondagavond anderhalf uur salsa. Nou ja, salsa, iets wat er op lijkt, want ik kan het nog niet zo goed. Al bij de tweede les kreeg ik officieel het etiket 'probleemgeval', die van de leraren bijzondere aandacht nodig heeft. Ik ben wel enthousiast, maar ik pik het ritme gewoon niet zo goed op.
Een vriend van mij die ook salsa danste, vertelde mij dat je salsa dansen goed moet onderhouden. Eigenlijk moet je tussendoor ook naar een salsatent gaan en daar een avond dansen. Misschien geldt dit vereiste niet heel strikt, maar als je geen natuurtalent bent, is tussendoor oefenen een must.
Gelukkig was er vorige week na de salsadansles dezelfde avond nog een salsaband in de stad. Ik ben er maar heengegaan. Ik zag veel mensen veel beter dansen dan ik kon. Maar ja, van oefenen is niet zo veel terecht gekomen. Ik was er alleen en ook al is het in de salsawereld best geaccepteerd om zomaar op een meisje af te lopen en haar ten dans te vragen, dit doe je als waardeloze salsadanser toch niet, omdat je weet dat je direct daarna een modderfiguur gaat slaan.
Met andere woorden: als je goed bent, heb je geen danspartner nodig om met salsa dansen te beginnen. Ben je geen natuurtalent, dan blijft salsa toch een dans waar je met zijn tweeën aan moet beginnen.
Nog 5 lessen en dan zit de beginnerscursus erop. Ik ga wel braaf elke week en ik houd mijn enthousiasme vast, maar ik vermoed dat het daarna definitief voorbij is tussen mij en de salsa.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Sindsdien dans ik elke zondagavond anderhalf uur salsa. Nou ja, salsa, iets wat er op lijkt, want ik kan het nog niet zo goed. Al bij de tweede les kreeg ik officieel het etiket 'probleemgeval', die van de leraren bijzondere aandacht nodig heeft. Ik ben wel enthousiast, maar ik pik het ritme gewoon niet zo goed op.
Een vriend van mij die ook salsa danste, vertelde mij dat je salsa dansen goed moet onderhouden. Eigenlijk moet je tussendoor ook naar een salsatent gaan en daar een avond dansen. Misschien geldt dit vereiste niet heel strikt, maar als je geen natuurtalent bent, is tussendoor oefenen een must.
Gelukkig was er vorige week na de salsadansles dezelfde avond nog een salsaband in de stad. Ik ben er maar heengegaan. Ik zag veel mensen veel beter dansen dan ik kon. Maar ja, van oefenen is niet zo veel terecht gekomen. Ik was er alleen en ook al is het in de salsawereld best geaccepteerd om zomaar op een meisje af te lopen en haar ten dans te vragen, dit doe je als waardeloze salsadanser toch niet, omdat je weet dat je direct daarna een modderfiguur gaat slaan.
Met andere woorden: als je goed bent, heb je geen danspartner nodig om met salsa dansen te beginnen. Ben je geen natuurtalent, dan blijft salsa toch een dans waar je met zijn tweeën aan moet beginnen.
Nog 5 lessen en dan zit de beginnerscursus erop. Ik ga wel braaf elke week en ik houd mijn enthousiasme vast, maar ik vermoed dat het daarna definitief voorbij is tussen mij en de salsa.
zondag 20 maart 2011
Vrouwen versieren
Gisteren ben ik weer de stad in gegaan en een goede vriendin van mij had besloten dat ik maar een vrouw moest gaan versieren. Ik stond op zich niet onwelwillend tegenover die gedachte, maar ik ben niet echt een goede vrouwenversierder. Gesprekken die je aanknoopt met nieuwe mensen in de kroeg blijven altijd oppervlakkig, aftastend en gekunsteld. Ik ben prima in staat om er een gezellig gesprek van te maken, maar de conventies van het romantische interesse in elkaar opwekken zijn niet zo aan mij besteed. Kortom, ik ben gewoon niet zo goed in vrouwen versieren. Waarom weet ik eigenlijk niet zo goed.
Een vriend uit ons gezelschap vertelt een aantal keer een of ander lulverhaal om het gesprek te openen. Heel mooi en volledig verzonnen. Ondanks dat ik niets op tegen verzonnen verhalen heb, zou ik me daar toch wat onprettig bij voelen. Maar goed het werkte wel en via via kom ik met wat mensen in contact. Zo spreek ik met een geneeskundige die een carrièreswitch overwoog, een interieurarchitect (maar dan niet voor bedrijven) en een ietwat verlegen huisarts in spe. De laatste vraagt mij waar ik het met de vorige over heb gehad (zij kennen elkaar). Ik antwoord: "interieur". Dat was immers ook zo.
"Hoezo komen jullie nou weer over interieur in gesprek?"
"Nou, ik vroeg wat ze in het dagelijks leven deed en toen ging het daarover."
"Oh, dus het is een soort standaard openingszin?"
Ik weet het al. Ik ben gewoon te eerlijk voor dit spelletje.
Een vriend uit ons gezelschap vertelt een aantal keer een of ander lulverhaal om het gesprek te openen. Heel mooi en volledig verzonnen. Ondanks dat ik niets op tegen verzonnen verhalen heb, zou ik me daar toch wat onprettig bij voelen. Maar goed het werkte wel en via via kom ik met wat mensen in contact. Zo spreek ik met een geneeskundige die een carrièreswitch overwoog, een interieurarchitect (maar dan niet voor bedrijven) en een ietwat verlegen huisarts in spe. De laatste vraagt mij waar ik het met de vorige over heb gehad (zij kennen elkaar). Ik antwoord: "interieur". Dat was immers ook zo.
"Hoezo komen jullie nou weer over interieur in gesprek?"
"Nou, ik vroeg wat ze in het dagelijks leven deed en toen ging het daarover."
"Oh, dus het is een soort standaard openingszin?"
Ik weet het al. Ik ben gewoon te eerlijk voor dit spelletje.
zaterdag 5 februari 2011
Kinderen
Er was ooit een tijd dat ik wel serieus rekening hield met de mogelijkheid dat ik ooit kinderen zou willen. En je weet nooit hoe het loopt, dus ik sluit niets uit. Maar nu ik een aantal mensen ken - zij het slechts indirect - die kinderen hebben, is mijn weerzin tegen ze gegroeid.
Ik was nooit zo heel erg op de hand van kinderen. Als je in de trein of metro zit en iemand heeft kinderen bij zich, dan zijn ze voornamelijk irritant. Ze maken ontzettend veel lawaai en gedragen zich niet. Ik kan het ze moeilijk kwalijk nemen. Als ik al kinderen zou hebben, zou ik ze ook niet willen opvoeden tot de braafste baasjes die gewoon stil in een hoekje zitten. Maar als je er zelf het slachtoffer van word, wil je gewoon dat ze weg zijn. Eerlijk waar, de meest positieve emotie die ik ten opzichte van een kind kan hebben is onverschilligheid. (Ik heb hetzelfde met dieren, maar dat is een ander verhaal.)
Het opvoeden van kinderen duurt een eeuwigheid. Het is funest voor je sociale leven en het is zwaar. Ik snap dat dat een deel van de charme is, want probleemloze kinderen zijn eigenlijk niet leuk om op te voeden. Dan kun je als opvoeder net zo goed wegblijven. Daarnaast is het een erg ondankbare taak. Op een gegeven moment gaan die kinderen puberen en je autoriteit ondermijnen. Dat lijkt me dan nog wel een enigszins leuke fase, omdat het dan meer een strategisch spel wordt. Desalniettemin moet je als je kinderen krijgt, serieus rekening houden met de mogelijkheid dat ze je op een gegeven moment gaan haten. Toen ik dat aan een collega, die net vader geworden was, vertelde, was hij niet blij. Het is misschien geen leuk nieuws, maar het is wel waar. Het komt immers best vaak voor dat kinderen hun ouders op een gegeven moment niet meer uit kunnen staan.
Laatst was ik met een aantal collega's iets gaan drinken. Twee van hen waren nog niet zo lang vader. Ik besloot me toch maar eens te interesseren in hun manier van leven. Ik vroeg hen wat er nou zo leuk aan was. Waarom zou je kinderen willen?
"Nou, het luidt toch een nieuwe fase in in je leven. En het geeft toch een heel nieuwe dimensie aan je leven."
Het was allemaal redelijk vaag, maar ik kon me er ook iets bij voorstellen. Maar veel van de nieuwe dimensie komt ook doordat constant voor dat kind moet zorgen en je daardoor heel veel dingen moet ontzeggen. Je leven wijzigt daardoor ingrijpend en dat is best een nieuwe fase en ook een nieuwe dimensie. Toch had ik het gevoel dat ik het nog niet helemaal begrepen had en dus vroeg ik door.
"Daar kan ik me op zich iets bij voorstellen, maar aan de andere kant als je nog maar één arm hebt, dat geeft ook een heel nieuwe dimensie aan je leven. Dat is ook een nieuwe fase in je leven. Waar is dan precies het verschil?"
Sommige mensen vonden deze vergelijking ongepast. Onder andere omdat je er niet zelf voor kiest om een arm te verliezen en wel zelf kiest voor kinderen. Ik begrijp zelf nog steeds niet zo goed waarom mensen ervoor kiezen om kinderen te nemen, dus dat argument gaat niet echt op. Misschien kan de vergelijking juist mensen prikkelen om nou eens aan te geven waarom je het wél zou willen. Want qua consequenties lijkt het krijgen van kinderen best op het verliezen van een arm: je wordt beperkt in je handelen, je gaat minder de deur uit en familie krijgt de behoefte je vaker op te zoeken. Toch?
Ik was nooit zo heel erg op de hand van kinderen. Als je in de trein of metro zit en iemand heeft kinderen bij zich, dan zijn ze voornamelijk irritant. Ze maken ontzettend veel lawaai en gedragen zich niet. Ik kan het ze moeilijk kwalijk nemen. Als ik al kinderen zou hebben, zou ik ze ook niet willen opvoeden tot de braafste baasjes die gewoon stil in een hoekje zitten. Maar als je er zelf het slachtoffer van word, wil je gewoon dat ze weg zijn. Eerlijk waar, de meest positieve emotie die ik ten opzichte van een kind kan hebben is onverschilligheid. (Ik heb hetzelfde met dieren, maar dat is een ander verhaal.)
Het opvoeden van kinderen duurt een eeuwigheid. Het is funest voor je sociale leven en het is zwaar. Ik snap dat dat een deel van de charme is, want probleemloze kinderen zijn eigenlijk niet leuk om op te voeden. Dan kun je als opvoeder net zo goed wegblijven. Daarnaast is het een erg ondankbare taak. Op een gegeven moment gaan die kinderen puberen en je autoriteit ondermijnen. Dat lijkt me dan nog wel een enigszins leuke fase, omdat het dan meer een strategisch spel wordt. Desalniettemin moet je als je kinderen krijgt, serieus rekening houden met de mogelijkheid dat ze je op een gegeven moment gaan haten. Toen ik dat aan een collega, die net vader geworden was, vertelde, was hij niet blij. Het is misschien geen leuk nieuws, maar het is wel waar. Het komt immers best vaak voor dat kinderen hun ouders op een gegeven moment niet meer uit kunnen staan.
Laatst was ik met een aantal collega's iets gaan drinken. Twee van hen waren nog niet zo lang vader. Ik besloot me toch maar eens te interesseren in hun manier van leven. Ik vroeg hen wat er nou zo leuk aan was. Waarom zou je kinderen willen?
"Nou, het luidt toch een nieuwe fase in in je leven. En het geeft toch een heel nieuwe dimensie aan je leven."
Het was allemaal redelijk vaag, maar ik kon me er ook iets bij voorstellen. Maar veel van de nieuwe dimensie komt ook doordat constant voor dat kind moet zorgen en je daardoor heel veel dingen moet ontzeggen. Je leven wijzigt daardoor ingrijpend en dat is best een nieuwe fase en ook een nieuwe dimensie. Toch had ik het gevoel dat ik het nog niet helemaal begrepen had en dus vroeg ik door.
"Daar kan ik me op zich iets bij voorstellen, maar aan de andere kant als je nog maar één arm hebt, dat geeft ook een heel nieuwe dimensie aan je leven. Dat is ook een nieuwe fase in je leven. Waar is dan precies het verschil?"
Sommige mensen vonden deze vergelijking ongepast. Onder andere omdat je er niet zelf voor kiest om een arm te verliezen en wel zelf kiest voor kinderen. Ik begrijp zelf nog steeds niet zo goed waarom mensen ervoor kiezen om kinderen te nemen, dus dat argument gaat niet echt op. Misschien kan de vergelijking juist mensen prikkelen om nou eens aan te geven waarom je het wél zou willen. Want qua consequenties lijkt het krijgen van kinderen best op het verliezen van een arm: je wordt beperkt in je handelen, je gaat minder de deur uit en familie krijgt de behoefte je vaker op te zoeken. Toch?
Abonneren op:
Posts (Atom)
