Het tafelblad van de salontafel die mij huiskamer bestaat uit een enorme collage van foto's die mij doen terugdenken aan prachtige episodes uit het verleden. En iedere keer als ik ernaar kijk, maakt mijn hart een klein sprongetje en denk ik weer even eraan terug. En dwaalt mijn blik af naar de muur en dan zie ik de prachtige psychedelische schildering die ik daar heb gemaakt en dan kan de dag weer niet stuk. Sinds ik hier woon, heb ik dat moment regelmatig. Ik hoef niet heel veel bijzonders te doen om me gelukkig te voelen hier. Al met al ben ik eigenlijk best tevreden over mijn leven hoe het nu is.
Maar zoals met alle dingen is dat gevoel wel aan inflatie onderhevig. En dus is het zaak dat ik vaak genoeg doorwissel met de foto's die onderdeel uitmaken van mijn tafelblad. Ik ken ze nu allemaal al zo goed dat ik mij ga ergeren aan het ontbreken of ondervertegenwoordigd zijn van bepaalde mensen. Ik heb het de afgelopen tijd zo naar mijn zin gehad dat ik eigenlijk niet wil teruggrijpen naar gebeurtenissen uit een verleden van meer dan een paar maanden geleden. Maar van het meest recente verleden zijn nog geen foto's beschikbaar en is sommige gevallen zullen ze ook niet komen. Slechts eens in de zoveel tijd zal ik nieuwe foto's kunnen gaan bestellen (ik ben immers ook maar een drukbezet man) en dus zal het tafelblad altijd achter de feiten aan blijven lopen.
En eigenlijk maakt dat ook helemaal niet zo veel uit.
zaterdag 14 november 2009
dinsdag 10 november 2009
Het Tiananmenplein
Het Tiananmenplein in Beijing is sinds de rellen van 1989 het centrum van staatsveiligheid in China. Niemand weet hoeveel camera's er precies staan, maar het wemelt er van de soldaten. Die zijn weliswaar onbewapend, maar het duurt door de camera's waarschijnlijk niet lang voordat er een horde bewapende soldaten het plein binnen no time opstormt om een mogelijke dissident af te arresteren en af te serveren. Het Tiananmenplein moet het visitekaartje van China zijn en er dus verder onberispelijk uitzien.
Daarnaast is de Chinese overheid als de dood voor een slechte naam in het buitenland. Als onderdeel daarvan hebben ze een ontzettend ontzag voor buitenlanders. De straffen tegen misdaden tegen buitenlanders schijnen enorm hoog te zijn en als gevolg daarvan ben je als buitenlander ondanks het overduidelijke enorme welvaartsverschil toch behoorlijk veilig in China.
De vraag is wat er zou gebeuren als een groep buitenlanders iets raars op het plein zou doen. Niet direct staatsbedreigend of zo (dat geeft de Chinezen immers maar een excuus om in te grijpen), maar gewoon iets raars. Laat 100 buitenlanders op het plein samenkomen en onaangekondigd als een flashmob synchroon beginnen te dansen of zo. Of ga met een groepje mensen midden op het plein een potje paalvoetbal beginnen. Beide fenomenen zijn erg onchinees en waarschijnlijk weten ze niet goed wat ze ermee aan moeten. Zelf zouden ze zoiets nooit doen, wat moeten de andere mensen wel niet denken? Maar westerlingen hebben over het algemeen een stuk minder boodschap aan de mening van andere mensen en vinden het niet erg om zichzelf belachelijk te maken, dus kunnen dit best doen. Voeg hierbij dat de Chinese soldaten natuurlijk niet of nauwelijks Engels spreken en dus ook niet kunnen vragen wat er aan de hand is en je hebt een gouden recept.
Maar het blijft China, he? Ik zou het toch net niet helemaal durven.
Daarnaast is de Chinese overheid als de dood voor een slechte naam in het buitenland. Als onderdeel daarvan hebben ze een ontzettend ontzag voor buitenlanders. De straffen tegen misdaden tegen buitenlanders schijnen enorm hoog te zijn en als gevolg daarvan ben je als buitenlander ondanks het overduidelijke enorme welvaartsverschil toch behoorlijk veilig in China.
De vraag is wat er zou gebeuren als een groep buitenlanders iets raars op het plein zou doen. Niet direct staatsbedreigend of zo (dat geeft de Chinezen immers maar een excuus om in te grijpen), maar gewoon iets raars. Laat 100 buitenlanders op het plein samenkomen en onaangekondigd als een flashmob synchroon beginnen te dansen of zo. Of ga met een groepje mensen midden op het plein een potje paalvoetbal beginnen. Beide fenomenen zijn erg onchinees en waarschijnlijk weten ze niet goed wat ze ermee aan moeten. Zelf zouden ze zoiets nooit doen, wat moeten de andere mensen wel niet denken? Maar westerlingen hebben over het algemeen een stuk minder boodschap aan de mening van andere mensen en vinden het niet erg om zichzelf belachelijk te maken, dus kunnen dit best doen. Voeg hierbij dat de Chinese soldaten natuurlijk niet of nauwelijks Engels spreken en dus ook niet kunnen vragen wat er aan de hand is en je hebt een gouden recept.
Maar het blijft China, he? Ik zou het toch net niet helemaal durven.
donderdag 5 november 2009
Bruine rum
Op een goede dinsdagavond, het zal nu een jaar of twee geleden zijn, haastte ik mij naar de supermarkt om nog wat boodschappen te doen. Ik moest naar mijn stamavond van Cleo, maar ik was aan de late kant. Terwijl ik de supermarkt in loop, kom ik iemand tegen die ik van heel lang geleden ken, nog van mijn middelbare school. En ook al zijn veel van de mensen van mijn middelbare school al in vergetelheid bij mij geraakt, hem kon ik nog wel herinneren. Hij werkte bij de slijter die recht naast de supermarkt zit. Ik zou graag blijven staan praten, maar ik zeg dat ik haast heb. Hij zegt: 'Is goed, joh, kom anders straks even langs om bij mij iets van sterke drank te halen.' Ik haast me door de supermarkt heen en in het vooruitzicht van een vriendenkortinkje stap ik bij de slijter binnen en pak de eerste de beste fles. Het wordt een fles bruine rum.
Ik reken af, maar krijg geen korting. Ietwat teleurgesteld verlaat ik de slijter weer. Hij had eigenlijk ook geen enkele toezegging van korting gedaan, het was meer dat de suggestie die ik in zijn stem dacht te horen. Ik haal mij schouders op. Ik heb een gokje gewaagd en niet gewonnen, maar de schade is beperkt.
Ik haast mij naar stam en doneer de fles bruine rum aan de groep als goedmakertje voor het feit dat ik te laat ben. Ondanks dat het een reuzegezellige avond was, gaat er slechts een klein beetje uit de fles. Aan het einde van de avond is iedereen de fles vergeten en de fles blijft achter op de kamer van mijn goede vriend Stefan, alwaar deze fles een half jaar zou blijven.
Een half jaar later is mijn grote afscheidsfeest uit Groningen. Stefan en zijn vriendin geven mij als kado 'something old, something new, something borrowed and something blue'. De fles gaat door voor 'something borrowed'. Ik ben volledig verrukt door deze prachtige set. In de feestvreugde zet ik ze bij de andere kado's en vergeet ze voor de avond. Ze komen in een groot pakket terecht dat de volgende dag mee naar mijn ouders gaat en na afloop van mijn wereldreis meeverhuis naar Rotterdam.
En iedere keer dat ik de fles tegenkwam, komt er een kleine glimlach op mijn gezicht, die voortkomt uit het besef welke geschiedenis er achter de fles zit. En toch gebruik ik de fles, het is zonde om hem te laten staan. Geschiedenis moet wel leven. Bij de paar feestjes die ik in Rotterdam gaf, stond hij steevast tussen de rest van de drank. Hij wordt ook aangetast en langzaam slinkt de hoeveelheid drank die erin zit. Afgezien van de feestjes leidt de fles een rustig bestaan. Het is het kenmerk van sterke drank dat je dat niet op een gewone avond gaat drinken. Tussen de feestjes door staan de flessen keurig bij elkaar in afwachting tot de volgende gelegenheid.
Voor de bruine rum heb ik echter één keer een uitzondering gemaakt. Als je couscous maakt, moet de couscous wellen in kokend water. Je kunt er dan ook rozijn bij gooien, omdat die er goed bij smaken en ook goed kunnen wellen. En, zo bedacht ik ooit eens, rum schijnt goed te combineren met rozijnen. Dus zodoende heb ik couscous en rozijnen een keer laten wellen in kokend water en bruine rum. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, smaakte het resultaat echt best aardig.
Maar bij elke gelegenheid gingen er hooguit één of twee dosissen uit de fles bruine rum. De fles is meeverhuisd naar Utrecht en tijdens mijn housewarming was hij weer van de partij. Nu staat hij weer op de plank bij de overige sterke drank. Ik zag hem net staan. Er zit nog een heel klein beetje in, meer dan een bodempje is het eigenlijk niet. Het is een lange reis geweest, maar nu is de rum bijna op. Het is wachten op de eerste gelegenheid en dan is het klaar.
En wat er dan met de lege fles gebeurt? Die gaat gewoon in de glasbak. Geschiedenis kan alleen leven als het ook een beetje kan sterven. Ik zal er geen traan om laten. Er komen vanzelf wel nieuwe symbolen. Ik ben benieuwd wat ze zullen zijn.
Ik reken af, maar krijg geen korting. Ietwat teleurgesteld verlaat ik de slijter weer. Hij had eigenlijk ook geen enkele toezegging van korting gedaan, het was meer dat de suggestie die ik in zijn stem dacht te horen. Ik haal mij schouders op. Ik heb een gokje gewaagd en niet gewonnen, maar de schade is beperkt.
Ik haast mij naar stam en doneer de fles bruine rum aan de groep als goedmakertje voor het feit dat ik te laat ben. Ondanks dat het een reuzegezellige avond was, gaat er slechts een klein beetje uit de fles. Aan het einde van de avond is iedereen de fles vergeten en de fles blijft achter op de kamer van mijn goede vriend Stefan, alwaar deze fles een half jaar zou blijven.
Een half jaar later is mijn grote afscheidsfeest uit Groningen. Stefan en zijn vriendin geven mij als kado 'something old, something new, something borrowed and something blue'. De fles gaat door voor 'something borrowed'. Ik ben volledig verrukt door deze prachtige set. In de feestvreugde zet ik ze bij de andere kado's en vergeet ze voor de avond. Ze komen in een groot pakket terecht dat de volgende dag mee naar mijn ouders gaat en na afloop van mijn wereldreis meeverhuis naar Rotterdam.
En iedere keer dat ik de fles tegenkwam, komt er een kleine glimlach op mijn gezicht, die voortkomt uit het besef welke geschiedenis er achter de fles zit. En toch gebruik ik de fles, het is zonde om hem te laten staan. Geschiedenis moet wel leven. Bij de paar feestjes die ik in Rotterdam gaf, stond hij steevast tussen de rest van de drank. Hij wordt ook aangetast en langzaam slinkt de hoeveelheid drank die erin zit. Afgezien van de feestjes leidt de fles een rustig bestaan. Het is het kenmerk van sterke drank dat je dat niet op een gewone avond gaat drinken. Tussen de feestjes door staan de flessen keurig bij elkaar in afwachting tot de volgende gelegenheid.
Voor de bruine rum heb ik echter één keer een uitzondering gemaakt. Als je couscous maakt, moet de couscous wellen in kokend water. Je kunt er dan ook rozijn bij gooien, omdat die er goed bij smaken en ook goed kunnen wellen. En, zo bedacht ik ooit eens, rum schijnt goed te combineren met rozijnen. Dus zodoende heb ik couscous en rozijnen een keer laten wellen in kokend water en bruine rum. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, smaakte het resultaat echt best aardig.
Maar bij elke gelegenheid gingen er hooguit één of twee dosissen uit de fles bruine rum. De fles is meeverhuisd naar Utrecht en tijdens mijn housewarming was hij weer van de partij. Nu staat hij weer op de plank bij de overige sterke drank. Ik zag hem net staan. Er zit nog een heel klein beetje in, meer dan een bodempje is het eigenlijk niet. Het is een lange reis geweest, maar nu is de rum bijna op. Het is wachten op de eerste gelegenheid en dan is het klaar.
En wat er dan met de lege fles gebeurt? Die gaat gewoon in de glasbak. Geschiedenis kan alleen leven als het ook een beetje kan sterven. Ik zal er geen traan om laten. Er komen vanzelf wel nieuwe symbolen. Ik ben benieuwd wat ze zullen zijn.
donderdag 29 oktober 2009
Ontspanning
Gisteren was ik op het afstuderen van een zeer goede vriend van mij. En tijdens zijn speech bedankte hij ons allemaal voor de mooie tijd en hij zei erbij dat hij zonder die mooie tijd hij waarschijnlijk veel meer moeite met zijn studie zou hebben gehad. Ontspanning is ook belangrijk. En wij hebben een belangrijke functie vervuld in het bieden van gelegenheid in ontspanning en het verzinnen van nieuwe manieren van onspanning.
Dit was slechts één element van zijn speech en hij verwoordde het veel beter dan ik nu doe, maar dit element zette me wel aan het denken. De laatste tijd heb ik het ontzettend druk gehad met mijn werk, met mijn studietraject en andere projecten die ik daarnaast deed, zoals Wie is de mol. Dat komt allemaal wel goed, maar de consequentie was dat ik weinig tijd voor ontspanning had, eigenlijk altijd wel ergens iets voor moest doen en deze zaken mentaal niet volledig kon loslaten. Ik moet meer ontspannen, ik moet onthaasten.
Dat is erg lastig. Ik ben behoorlijk onrustig van mezelf. En echt ontspannen kan ik niet van mezelf, daar heb ik andere mensen voor nodig. En niet zomaar alle personen voldoen, ik moet mij op mijn gemak voelen bij hen, het moeten vrienden van mij zijn. En die vriendschappen maak je niet van vandaag op morgen. In mijn tijd in Rotterdam wreekte het feit zich dat er te weinig mensen waren waarmee ik zo'n band had. In Utrecht voel ik me al veel meer op mijn gemak, maar nog steeds is het zo dat het overgrote gedeelte van mijn echt goede vrienden in Groningen woont. En hoe beter de vriendschap, hoe gemakkelijker ik kan ontspannen. Daarom ben ik toch blij dat ik er van tijd tot tijd nog heen kan gaan.
Dit was slechts één element van zijn speech en hij verwoordde het veel beter dan ik nu doe, maar dit element zette me wel aan het denken. De laatste tijd heb ik het ontzettend druk gehad met mijn werk, met mijn studietraject en andere projecten die ik daarnaast deed, zoals Wie is de mol. Dat komt allemaal wel goed, maar de consequentie was dat ik weinig tijd voor ontspanning had, eigenlijk altijd wel ergens iets voor moest doen en deze zaken mentaal niet volledig kon loslaten. Ik moet meer ontspannen, ik moet onthaasten.
Dat is erg lastig. Ik ben behoorlijk onrustig van mezelf. En echt ontspannen kan ik niet van mezelf, daar heb ik andere mensen voor nodig. En niet zomaar alle personen voldoen, ik moet mij op mijn gemak voelen bij hen, het moeten vrienden van mij zijn. En die vriendschappen maak je niet van vandaag op morgen. In mijn tijd in Rotterdam wreekte het feit zich dat er te weinig mensen waren waarmee ik zo'n band had. In Utrecht voel ik me al veel meer op mijn gemak, maar nog steeds is het zo dat het overgrote gedeelte van mijn echt goede vrienden in Groningen woont. En hoe beter de vriendschap, hoe gemakkelijker ik kan ontspannen. Daarom ben ik toch blij dat ik er van tijd tot tijd nog heen kan gaan.
dinsdag 20 oktober 2009
De relaties van anderen
Ik word eigenlijk zelden gelukkig van het nieuws dat mensen die ik ken een relatie hebben. Daarin zit stiekem ook een element van puberale jaloezie. Zolang ik nog single ben, gun ik andere mensen hun geluk eigenlijk niet. En vaak genoeg had ik een klein beetje hoop op de interesse van de vrouwelijke kant van de relatie. Het feit dat ik eigenlijk nooit probeer dergelijke relaties stuk te maken, heeft meer met lafheid te maken dan met hogere en nobelere motieven. Waar ik vervolgens wel blij van word, is als ik elementen in een dergelijke relatie zie, die mij niet aan zouden staan. Ik voel me dan bijzonder content met hoe alles gelopen is en vooral over het feit dat ik níet in die relatie zit.
Gelukkig heb ik ook enkele goede vrienden die ik het bijzonder gun. In zo'n geval word ik wel blij en dan vooral om hun blijdschap. Maar zelfs hier is er een wrang element in het spel. Het voelt alsof je een geheim onuitgesproken verbond hebt gesloten met al je vrijgezelle vrienden dat je aan die burgerlijke onzin niet meedoet. Het nieuws dat zo iemand plotseling bezet is, voelt als verraad. Tegen wie moet je dan in het vervolg zeuren dat dat hele liefdesspel maar onzin is? Het is niet dat ik het niet begrijp dat ze het verbond hebben verraden. Ik zou het zelf net zo gemakkelijk doen, net als ieder ander in dat verbond. Het geheime onuitgesproken verbond lijkt erin te bestaan dat iedereen het verbond verbreekt, zodra hij de kans krijgt.
Nee, de relaties die het gemakkelijkst te verteren zijn, zijn relaties tussen twee mensen die je absoluut niet mag. Zulke relaties vervullen je met walging tot je tot het besef komt dat vervolgens beide personen wel in één klap van de relatiemarkt zijn verwijderd. Je realiseert je dan dat het zo eigenlijk maar beter is.
Al met al zijn er dus genoeg redenen om ontevreden zijn met de relaties van anderen. Zo hoorde ik laatst van relatie waar ik ook bijzonder ontevreden over werd, maar om redenen die ik niet zo gemakkelijk kon plaatsen. Ik mag beide personen best wel, maar ook weer niet zo hard dat ik het gevoel dat er één of ander geheim verbond verbroken wordt, nu ze plotseling bezet zijn. En ook al gaat het om een best leuk meisje, ik kan oprecht zeggen dat ik nooit enige romantische interesse in haar heb gehad. Nee, wat mij tegenstond aan het nieuws is dat ik weet dat er andere gegadigden waren en dat die nu in één klap van het speelveld werden geveegd. En dat het toch niet zo heeft mogen zijn, is zuur, voor mij natuurlijk minder dan voor die mensen.
Ik probeer met voor te stellen wat dat zou betekenen dat iemand waarop je toch bijzonder verliefd bent er vandoor gaat met iemand die het eigenlijk totaal niet heeft verdiend. Ik weet maar al te goed dat de wereld hard, wanordelijk en onrechtvaardig kan zijn. Je kunt alleen maar hopen dat de chaos ooit zo uitvalt dat alles goed toch weer goed komt. Je kunt niet altijd krijgen wat je wilt, maar als je het probeert, zul je soms ontdekken dat je krijgt wat eigenlijk nodig hebt.
Gelukkig heb ik ook enkele goede vrienden die ik het bijzonder gun. In zo'n geval word ik wel blij en dan vooral om hun blijdschap. Maar zelfs hier is er een wrang element in het spel. Het voelt alsof je een geheim onuitgesproken verbond hebt gesloten met al je vrijgezelle vrienden dat je aan die burgerlijke onzin niet meedoet. Het nieuws dat zo iemand plotseling bezet is, voelt als verraad. Tegen wie moet je dan in het vervolg zeuren dat dat hele liefdesspel maar onzin is? Het is niet dat ik het niet begrijp dat ze het verbond hebben verraden. Ik zou het zelf net zo gemakkelijk doen, net als ieder ander in dat verbond. Het geheime onuitgesproken verbond lijkt erin te bestaan dat iedereen het verbond verbreekt, zodra hij de kans krijgt.
Nee, de relaties die het gemakkelijkst te verteren zijn, zijn relaties tussen twee mensen die je absoluut niet mag. Zulke relaties vervullen je met walging tot je tot het besef komt dat vervolgens beide personen wel in één klap van de relatiemarkt zijn verwijderd. Je realiseert je dan dat het zo eigenlijk maar beter is.
Al met al zijn er dus genoeg redenen om ontevreden zijn met de relaties van anderen. Zo hoorde ik laatst van relatie waar ik ook bijzonder ontevreden over werd, maar om redenen die ik niet zo gemakkelijk kon plaatsen. Ik mag beide personen best wel, maar ook weer niet zo hard dat ik het gevoel dat er één of ander geheim verbond verbroken wordt, nu ze plotseling bezet zijn. En ook al gaat het om een best leuk meisje, ik kan oprecht zeggen dat ik nooit enige romantische interesse in haar heb gehad. Nee, wat mij tegenstond aan het nieuws is dat ik weet dat er andere gegadigden waren en dat die nu in één klap van het speelveld werden geveegd. En dat het toch niet zo heeft mogen zijn, is zuur, voor mij natuurlijk minder dan voor die mensen.
Ik probeer met voor te stellen wat dat zou betekenen dat iemand waarop je toch bijzonder verliefd bent er vandoor gaat met iemand die het eigenlijk totaal niet heeft verdiend. Ik weet maar al te goed dat de wereld hard, wanordelijk en onrechtvaardig kan zijn. Je kunt alleen maar hopen dat de chaos ooit zo uitvalt dat alles goed toch weer goed komt. Je kunt niet altijd krijgen wat je wilt, maar als je het probeert, zul je soms ontdekken dat je krijgt wat eigenlijk nodig hebt.
zaterdag 17 oktober 2009
Met iemand naar bed gaan
Zoals ik het verder gewend ben, komt het niet vaak voor dat je met iemand anders in één bed ligt. Toen ik klein was, kwam dat wel voor - ik kan me dat nog vaag herinneren - maar de jaren daarna eigenlijk nooit meer. En als je dan eenmaal een bepaalde leeftijd bent gepasseerd, betekent in één bed slapen vrijwel altijd dat er minimaal één of ander voorstadium van seks bij betrokken was.
Ik realiseerde me dat een keer en ik had het erover met een vriend van mij. Voor ons beiden was het tijden geleden dat we in één bed met iemand hadden geslapen en daar geen romantische bijbedoelingen bij waren. Dus in het kader van de grensverleggende ervaringen hebben we dat een keer geprobeerd. En de conclusie was: er is geen hol aan. Er is absoluut niets bijzonders aan. Natuurlijk is het leuk om met iemand in bed te slapen als je wel romantische bijbedoelingen hebt, maar in principe verdwijnt alle bijzonderheid zodra die bijbedoelingen volledig afwezig zijn.
En toch, ik weet het niet. Ik was afgelopen jaar een keer in Groningen en ik zou in de kamer van een vriendin van mij slapen. Zij was er zelf niet, dus ik had de sleutel gekregen. Ik had mijn slaapzak bij me en ik had me al voorgenomen om op de bank te gaan slapen. Toen ik daar 's avonds laat echter aankwam, lag de hele bank vol met was. Daar kon ik dus niet slapen. De enige logische oplossing was dus in het bed gaan slapen. Het was heel laat en ik neem aan dat zij geen bezwaar had, anders had ze de bank wel leeggeruimd.
Toen ik in haar bed in slaap viel, kon ik haar aanwezigheid nog ruiken. Ze voelde fysiek heel dichtbij. Ik had een gevoel van gelukzaligheid over haar aanwezigheid. En toch had het absoluut niets seksueels. Ik word gewoon blij van het denken aan goede vrienden, wat voor een geweldige mensen zij zijn en het feit dat zij mijn vrienden zijn. Dat zit bij mij echt diep. En in dat perspectief zijn al die seksuele associaties bij 'met iemand naar bed gaan' maar oppervlakkig.
Ik realiseerde me dat een keer en ik had het erover met een vriend van mij. Voor ons beiden was het tijden geleden dat we in één bed met iemand hadden geslapen en daar geen romantische bijbedoelingen bij waren. Dus in het kader van de grensverleggende ervaringen hebben we dat een keer geprobeerd. En de conclusie was: er is geen hol aan. Er is absoluut niets bijzonders aan. Natuurlijk is het leuk om met iemand in bed te slapen als je wel romantische bijbedoelingen hebt, maar in principe verdwijnt alle bijzonderheid zodra die bijbedoelingen volledig afwezig zijn.
En toch, ik weet het niet. Ik was afgelopen jaar een keer in Groningen en ik zou in de kamer van een vriendin van mij slapen. Zij was er zelf niet, dus ik had de sleutel gekregen. Ik had mijn slaapzak bij me en ik had me al voorgenomen om op de bank te gaan slapen. Toen ik daar 's avonds laat echter aankwam, lag de hele bank vol met was. Daar kon ik dus niet slapen. De enige logische oplossing was dus in het bed gaan slapen. Het was heel laat en ik neem aan dat zij geen bezwaar had, anders had ze de bank wel leeggeruimd.
Toen ik in haar bed in slaap viel, kon ik haar aanwezigheid nog ruiken. Ze voelde fysiek heel dichtbij. Ik had een gevoel van gelukzaligheid over haar aanwezigheid. En toch had het absoluut niets seksueels. Ik word gewoon blij van het denken aan goede vrienden, wat voor een geweldige mensen zij zijn en het feit dat zij mijn vrienden zijn. Dat zit bij mij echt diep. En in dat perspectief zijn al die seksuele associaties bij 'met iemand naar bed gaan' maar oppervlakkig.
zondag 11 oktober 2009
Wereldmuziek
Ik heb ongeveer een maand geleden alle edities van 'the Rough Guide to' op een reisvolgorde gezet. Ik ben vervolgens vertrokken om deze pakweg 2700 nummers allemaal af te luisteren. Zo trok ik door naar het zuiden van Europa, ging ik via de Kaapverdische eilanden naar Brazilië. Zo werkte ik Zuid-Amerika, Noord-Amerika door. Daarna keerde ik terug voor de rest van Europa, Midden-Oosten, Afrika en via een enorme boog de rest van Azië.
Op reis gaan door de wereldmuziek is eigenlijk een beetje als echt op reis gaan door de wereld. Het is best leuk en spannend, maar van tijd tot tijd ben je het wel een beetje zat dat alles om je heen onbekend is en dan verlang je naar iets vertrouwds, waar je meer houvast aan kunt ontlenen. Toch moet je gewoon doorzetten en dan is het allemaal wel leuk.
Maar in ieder geval: de conclusies van de reis. Hier de top 10:
10. Braziliaanse Hip-Hop (Verrassend fris)
9. Centraal Azië (Wereldmuziek zoals het bedoeld is)
8. Aziaanse Underground (Electronica gemengd met traditionele muziek)
7. Calypso Gold (Trinidad, simpele teksten met goede ritmes)
6. Balkan Zigeuners (traditionele balkan feestmuziek)
5. Chicago Blues (Blues zoals die uren achter elkaar gespeeld zou kunne worden)
4. Afrobeat Revival (vnl. West-Afrika, zeer funky)
3. Ethiopië (Veel jazz-achtige muziek)
2. Classic Jazz (V.S., stiekem was ik er al mee bekend. Wildere en rauwere muziek bestaat haast niet.)
1. Cumbia (Colombia, de grootste openbaring komt toch uit Zuid-Amerika, ritmes lopen perfect en blijft altijd swingen.)
Helaas zijn er ook dingen die iets minder goed in de smaak vielen. Ik was niet zo'n fan van Fado, de Andes (panfluiten), Centraal Amerika, Native Americans, Sufi, Congolese Soukous, Australische Aboriginals en de traditionele muziek uit India.
Op reis gaan door de wereldmuziek is eigenlijk een beetje als echt op reis gaan door de wereld. Het is best leuk en spannend, maar van tijd tot tijd ben je het wel een beetje zat dat alles om je heen onbekend is en dan verlang je naar iets vertrouwds, waar je meer houvast aan kunt ontlenen. Toch moet je gewoon doorzetten en dan is het allemaal wel leuk.
Maar in ieder geval: de conclusies van de reis. Hier de top 10:
10. Braziliaanse Hip-Hop (Verrassend fris)
9. Centraal Azië (Wereldmuziek zoals het bedoeld is)
8. Aziaanse Underground (Electronica gemengd met traditionele muziek)
7. Calypso Gold (Trinidad, simpele teksten met goede ritmes)
6. Balkan Zigeuners (traditionele balkan feestmuziek)
5. Chicago Blues (Blues zoals die uren achter elkaar gespeeld zou kunne worden)
4. Afrobeat Revival (vnl. West-Afrika, zeer funky)
3. Ethiopië (Veel jazz-achtige muziek)
2. Classic Jazz (V.S., stiekem was ik er al mee bekend. Wildere en rauwere muziek bestaat haast niet.)
1. Cumbia (Colombia, de grootste openbaring komt toch uit Zuid-Amerika, ritmes lopen perfect en blijft altijd swingen.)
Helaas zijn er ook dingen die iets minder goed in de smaak vielen. Ik was niet zo'n fan van Fado, de Andes (panfluiten), Centraal Amerika, Native Americans, Sufi, Congolese Soukous, Australische Aboriginals en de traditionele muziek uit India.
Abonneren op:
Posts (Atom)
