Duizend kleine ergernissen

Het kan niet altijd feest zijn en vandaag is het duidelijk zo'n dag. Op zich heb ik geen enkele reden om te klagen, maar door een opstapeling van kleine ergernissen aan het einde van de dag voel ik me toch erg lusteloos. Het feit dat iemand die mijn kamer in Rotterdam had kunnen overnemen toch maar heeft besloten het niet te doen, het feit dat al het gereis vandaag net wat langer duurde dan gepland, het feit dat ik het draadloos internet in mijn nieuwe huis niet aan de praat krijg en als klapper op de vuurpijl is mijn externe harde schijf ook weer gecrasht.
Het is allemaal wel te overzien: er komt vast wel weer een andere potentiële huurder, ik ben uiteindelijk thuis gekomen, ik koop wel een wat langere internetkabel en de harde schijf probeer ik morgen wel weer (zou jammer zijn als hij echt gecrasht is, ben ik al mijn uitwerkingen voor Wie is de mol met mijn collega's kwijt, maar ach, het was toch maar de vraag of dat door zou gaan). Alleen komen al die kleine irritaties weer uit op extra dingen die ik moet regelen de komende dagen. Het geeft allemaal weer een klein iets extra's om je druk over te maken en dat stapelt zich dan een beetje op.
Irritatie stapelt op irritatie en ik ben daardoor ook steeds minder goed in staat om nieuwe tegenslagen licht op te vatten. Rationeel kan ik er allemaal nog wel makkelijk afstand van nemen, maar ik voel mijn ondernemingsdrift langzaam wegzakken. Het mag een wonder heten dat ik nog energie vind om deze blog te schrijven.
Gelukkig is het allemaal zo erg nog niet. Ik moet even wat rustgevende muziek opzetten en dan komt alles weer goed. Ik zoek in mijn iTunes naar KT Tunstall met Miniature Disasters, het nummer wat het best aansluit bij de sfeer van het moment. (Minitature disasters and minor catastrophes bring me to my knees. Well, I must be my own master or the miniature disasters will be the death of me.) Maar zo ver komt het niet. Ik realiseer me plotseling dat geen externe harde schijf ook betekent: geen muziek.
Weet je wat? Ik houd het voor gezien voor vandaag. Ik ga slapen.

Country muziek en politiek

Ik heb de laatste tijd de Amerikaanse muziekgeschiedenis globaal doorgewerkt. Ik ben al bijna op het einde, ik ben immers aangekomen in het jaar 2007. Maar het genre 'country' maakt wel een merkwaardige ontwikkeling daarin door. Het was altijd wel aanwezig, maar nooit echt in grote getalen. Pas eind jaren 90 komt het echt op en vanaf 2000 tot aan 2006 is het een vaste aanwezigheid op de plaatsen 51 t/m 100. (Door het bizarre systeem achter de billboard hot 100 is het voor country muziek moeilijk in de eerste helft van de lijst te komen, maar makkelijk om in de tweede helft te komen.)
Het lijkt dus alsof country opleeft in die periode, maar het is meer als een gouden tijdperk van country, zoals country muziek nog nooit had gekend. De populariteit van country muziek loopt opmerkelijk gelijk met de culturele en politieke ontwikkelingen in de VS. Eind jaren 90 kreeg de conservatieve beweging kracht en werd de mid west weer geïdealiseerd. De verkiezing van Bush past hier ook in. In reactie op 9/11 werden de 'culture wars' van Amerika volop uitgevochten. Niet alleen Bush, maar ook conservatieve commentators en media voerden hoog toon. Er zijn ook genoeg country songs aanwijsbaar die de simplistische oorlogstaal van Bush onderschrijven (zoals Alan Jackson - Where Were You (When The World Stopped Turning) (2002), Darryl Worley - Have You Forgotten (2003) en Toby Keith - American Soldier (2004)). Maar na 2006 is country muziek verder in de verdrukking gekomen. Deels omdat elke culturele opleving nu eenmaal wegebt, maar ook omdat het culturele conservatisme waarmee het samenhing steeds meer bewees niet te werken. Deels door de oorlog in Irak, maar deels ook door andere ontwikkelingen. Het feit dat het homohuwelijk nu een hot topic in de VS is, toont niet het conservatisme van de VS aan, maar juist dat dat conservatisme veel meer onder vuur komt te liggen. De status quo is immers geen homohuwelijk. De strijd gaat juist over het wel of niet door laten gaan van een progressieve verandering. Zulke aanvallen op het conservatisme zijn steeds meer gemeengoed geworden: tot weluitgewerkte statements in een film als Brokeback Mountain tot pesterijtjes als in Katy Perry - I Kissed A Girl.
Het is grappig om te zien hoe dat soort veranderingen doorwerken in de populariteit van muziek. De rest van de lijst is vooral veel gevuld met vieze hip-hop, geweldadige hip-hop en rnb. Wat de betekenis daarvan is, laat zich moeilijker gissen. Behalve dan dat uit die muziek narcisme, luchtkastelen en ontevredenheid spreekt. Heel anders dan de simpele tevredenheid van country muziek.

Verhuizen: zoek het zelf maar uit

Deels morgen en deels zaterdag ga ik verhuizen naar Utrecht. En ondanks dat het een redelijk simpele verhuizing is, ben ik toch enigszins zenuwachtig. Aan de ene kant hangt dat samen met het feit dat ik naar een nieuwe stad ga, waar ik toch weer een beetje een nieuw bestaan moet gaan opbouwen. Ik ken Utrecht wel een beetje, maar lang niet goed genoeg. Het is en blijft toch altijd een beetje een sprong in het diepe. Ik ben daar op zijn tijd wel een beetje bang voor.
Aan de andere kant zijn er alle praktischheden van het verhuizen. Ik moet een busje gaan huren, ik moet meubels kwijt, ik moet het liefst snel een andere huurder vinden voor mijn kamer in Rotterdam zodat ik snel van de dubbele lasten af ben. Het zijn allemaal dingen die ik nog nooit eerder heb gedaan. Het is dus vrij waarschijnlijk dat ik daar niet de meest optimale economische beslissingen in ga nemen. Ik heb een salontafel op marktplaats die niet voor 'een symbolische prijs' verkocht raakt, terwijl ik platgespamd werd toen ik mijn hoogslaper voor 'gratis op te halen' op internet zette.
Ik had er daarom ook op gehoopt dat mijn ouders zouden helpen bij de verhuizing. Toen mijn vader subtiel aangaf, dat dat toch niet helemaal handig was, betekende dat dus weer een kleine crisis. Ik mocht plotseling weer allemaal dingen zelf gaan regelen, een stukje levensgemak verdween weer. Ik heb daarom gelijk maar wat vrienden gevraagd om te helpen (al voel ik me daar altijd een beetje voor bezwaard), toch zelf georiënteerd op een busje huren en de crisis was wel weer bezworen. Maar door mijn onervarenheid denk ik dat ik het vast handiger kan doen dan ik nu gepland heb. Maar aan de andere kant: door het zelf te doen leer ik ook veel meer.
Dat is ook een beetje de truc met dit soort dingen. De postmoderne individualistische levenswijsheid 'zoek het zelf maar uit' leidt zeker niet altijd tot de meest optimale resultaten. Ondanks wat neo-liberalen je doen geloven, is het individu zeker niet altijd zelf het beste in staat om te beoordelen wat juist is. Als ik om de hoek een goedkopere bus met minder strings attached kan krijgen, dan is dat gewoon objectief beter. De reden om 'het zelf maar uit te zoeken' is niet dat je verhuizing beter gaat, maar dat het voor je eigen ontwikkeling beter is.
Moet de eigen ontwikkeling dan altijd maar voor gaan? Nee. In de radeloosheid aan de vooravond van een verhuizing verlang ik soms wel naar een gedegen plan, uitgedacht door iemand die veel wijzer is dan ikzelf. Dat plan zou ik dan alleen maar hoeven uit te voeren en ik zou me over details niet meer druk hoeven te maken. Erg individualistisch is dat niet, maar wel heel rustgevend.

Waarom ik uit Rotterdam vertrek

Ik woon nu zo'n 9 maanden in Rotterdam en er komt alweer een eind aan. Ik overwoog al enige tijd naar Utrecht te verhuizen en nu komt het er ook echt van. Ik heb een prachtig huis zo'n 10 a 15 minuten lopen vanaf Utrecht Centraal gevonden met gezellige huisgenoten en een mooi dakterras. Ik ga over zo'n 2 weken er al weer vertrekken.
Het betekent in totaal wel zo'n 3 uur extra reistijd per week. Die neem ik op de koop toe. Utrecht is het waard, het is immers een veel leukere stad dan Rotterdam. Rotterdam heeft enorme gebouwen en brede wegen, maar niet de mensen om het te vullen. Daarnaast lijken ze om kwesties van stijl helemaal niks te geven, wat verklaart dat het centrum van Rotterdam nog steeds foeilelijk is. Na 9 maanden heb ik een paar leuke plekken gevonden om heen te gaan, maar echt veel is het niet. In ieder geval veel minder dan je van zo'n grote stad zou verwachten. De stad is niet gemaakt voor vrijzinnige individuen, niet voor voetgangers en niet voor cultuurliefhebbers.
De stad is gemaakt voor auto's, rechttoe-rechtaan volkshuisvesting en al het andere wat snelle kille economische rationaliteit ten goede komt. Deze focus op de economische, zichtbare kant van de mens zorgt ervoor dat andere meer emotionele behoeftes worden verontachtzaamd. Stijl, esthetiek, trots, het gevoel wat je krijgt als je over straat loopt, erkenning van individualiteit, het lijkt in Rotterdam allemaal niet te tellen. Rotterdam wil enkel efficiëntie uitstralen, zonder enige mate van opsmuk, terwijl ik nog altijd blijf hopen dat in die opsmuk nu juist de werkelijke waarde en de werkelijke motivatie vandaan komt.
Dit alles betekent niet dat ik geen geestverwanten in Rotterdam heb gevonden, maar die hebben allemaal dezelfde reserve tegen de stad waarin ze wonen. Ik zal ze ook nog blijven opzoeken, maar dan rechtstreeks vanuit mijn werk, slechts als nederige bezoeker. Ergens diep van binnen voel ik mij toch hartstikke tevreden dat ik vanaf nu kan zeggen dat ik Utrechter ben en geen Rotterdammer.

Het verhaal van een meisje

Er was ooit eens een meisje dat ik heel leuk vond. We gingen een keer samen wat drinken en het was heel gezellig. Alles leek alsof vanzelf te gaan en ik had het gevoel dat alles de goede kant opging. Aan het einde van de avond hadden we bijna gezoend. Het feit dat dat niet doorging, vond ik niet heel erg. Ik vond het meisje in kwestie echt heel leuk en dus ging het mij om de lange termijn.
We hebben kort daarop nog wat naar elkaar ge-sms-t, maar daarna hield het van haar kant abrupt op. Hoe of waarom is me nog steeds onduidelijk. Ik kan het ook niet vragen, want officieel was er namelijk niks tussen ons gebeurd. De keren dat ik haar daarna zag, verliep het contact stroever. Ik had het gevoel dat er iets gebeurd was en dat ze me nu een beetje op afstand wilde houden. (Misschien was ze na de vorige keer tot inkeer gekomen en had ze besloten dat het toch niet zo'n goed idee was.)
In ieder geval ging niet alles vanzelf meer en moest ik er moeite voor gaan doen. Die moeite stak ik er natuurlijk met alle liefde in. Maar in de loop van het proces ging ik mij steeds meer presenteren als de dingen waarvan ik dacht dat zij die in een vriendje zocht. Op een gegeven moment kreeg ik dat ook wel door, maar ik kon er moeilijk mee ophouden, want ik had het gevoel dat mijn gewone 'ik' niet goed genoeg was, alsof ik boven mezelf moest uitstijgen. Toen wist ik eigenlijk direct dat het hem niet ging worden.
We hebben nog wel enig contact gehouden, maar het is daarna een zachte dood gestorven.

Veranderingen

Ik geloof zelf rotsvast in dat mensen veranderen en dat mensen tot op zekere hoogte ook kunnen sturen hoe ze veranderen. Als jij een bepaalde gewoonte of een karaktertrek in jezelf niet aanstaat, dan kun je door je bewust te zijn van wat je aan het doen bent, dit afleren en vanzelf nieuwe routines aanleren. (Karakter zie ik als niet veel meer dan een verzameling routines.) Afhankelijk van hoe diep deze eigenschappen van binnen zitten kost het veel of weinig moeite om dat voor elkaar te krijgen. Meestal zijn echter de moeilijk te veranderen eigenschappen ook het meest interessant om te veranderen. En ik moet bekennen dat ik daar nog wel eens gefrustreerd van word. Tel daarbij op dat ik vaak te veel dingen tegelijk wil leren (soms zelfs tegenstrijdige) en er niet altijd een duidelijk plan is in welke richting dat moet gebeuren. Ik heb helaas ook niet het geduld om alles uit te analyseren en geordende keuzes te maken in welke gebieden bijzondere aandacht verdienen. Dat alles zorgt ervoor dat ik vaak merk dat de dingen die ik me voorgenomen heb niet tot heel veel komen. Heel vreemd is dat dus allemaal niet, maar het vloeit ook voort uit het feit dat ik deze veranderingen vaak maar gewoon 'alledaags wil' en niet een heel diep van binnen gevoelde wens om ze te willen. Want als ik dingen écht graag wil veranderen, dan zal ik daar vol voor gaan en dan zal dat lukken. Zo was het in het verleden en zo is het vandaag nog steeds.
Als ik terugdenk aan de grootse veranderingen die ik heb doorgemaakt, dan waren dat heel andere omstandigheden. Omstandigheden waarin ik de reële dreiging voelde dat mijn leven zich zou ontwikkelen tot één saaie ingeslapen routine. Of omstandigheden waarin ik vreesde voor het langetermijnbestaan van Cleopatra (destijds heel belangrijk voor mij). Angst is blijkbaar een betere motivator dan ambitie. Ik heb immers ook wel ambitie, maar die keert zich meestal enkel naar buiten toe en zelden naar binnen toe. Positieve motivaties vertalen zich dus vaak in daden, negatieve motivaties vaak in zelfreflectie. Zo zou mijn gebrek aan karakterontwikkeling van de laatste tijd misschien samenhangen met dat ik nu geen reden heb om diep ontevreden met mezelf te zijn of de toekomstperspectieven van mij en mijn directe omgeving.
Maar goed, ik dwaal wat af en ik heb het gevoel dat ik allemaal weer veels te abstract zit te praten. Misschien kan ik het een andere keer concreet maken. Maar om het toch nog enigszins gezellig te houden, sluit ik af met een toepasselijke songtekst uit de jaren 20:

For there's a change in the weather
There's a change in the sea
So from now on there'll be a change in me
My walk will be diff'rent my talk and my name
Nothin' about me is goin' to be the same,
I'm goin' to change my way of livin' if that ain't enough,
Then I'll change the way that I strut my stuff,
'cause nobody wants you when you're old and gray
Ther'll be some change made.

Leven te huur, 3 jaar verder

Het moet nu zo'n drie jaar geleden zijn dat ik mijzelf terugzag in de volgende tekst:

I haven't ever really found a place that I call home
I never stick around quite long enough to make it
I apologize once again I'm not in love
But it's not as if I mind
that your heart ain't exactly breaking

It's just a thought, only a thought

But if my life is for rent and I don't learn to buy
Well I deserve nothing more than I get
Cos nothing I have is truly mine

De identificatie was leerzaam, maar tegelijkertijd ook pijnlijk, omdat het aangaf dat als ik alle mooie dingen van het leven wilde bereiken dat ik me dan toch eens aan zaken moest gaan hechten. Ik had de tekortkomingen van mijn leven vooral aan mezelf te wijten. En als ik naar mijn leven keek, zat daar wel een punt in.
We zijn nu drie jaar verder. Aan de ene kant heb ik me aan veel dingen gehecht. Ik heb een aantal goede vrienden, waarvoor ik door het vuur zou gaan. Ik houd van een stad als Groningen, wat ik er meegemaakt heb en wat het voor mij betekent. Ik houd van het moeilijk onder woorden te brengen gevoel van recalcitrantie en uitbundigheid, die ik tot standaard van het leven heb verheven.
Maar aan de andere kant zijn er genoeg tekortkomingen in mijn leven. Na wederom een mislukte relatie en een woonplaats die mij serieus doet overwegen om maar te verhuizen, is de kwestie van toen nog steeds relevant. En dat is ook niet zo vreemd. Je hecht je niet van de ene op de andere dag aan dingen. Je aan dingen binden is geen rationele keuze, het is iets wat je enkel kan voelen. Het enige wat je kan doen is je eraan overgeven en het proberen binnen te laten. En dat probeer ik elke dag.